روایتی است در کتابی از ذهبی ـ که به دشمنی‌اش با اهل‌بیت علیهم‌السلام شناخته است ـ در شرحِ حالِ غزالی، معروف به ابوحامد، که در آن می‌گوید:
و ابوالمظفر یوسف، سِبطِ ابن جوزی، در کتاب «ریاض الأفهام» در مناقبِ اهل‌بیت گفته است: ابوحامد در کتابِ خود «سرّ العالمین و کشف ما فی الدارین» یاد کرده و درباره‌ی حدیثی گفته است:
«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ»؛ یعنی: هر که من مولای اویم، علی مولای اوست.
که عمر به علی گفت: بَخٍ بَخٍ، مولای هر مرد و زنِ مؤمنی شدی.
ابوحامد گفت:
و این تسلیم و خشنودی بود؛ سپس پس از این، هوای نفس بر او چیره شد، از سرِ دوستیِ ریاست و بستنِ پرچم‌ها و امر و نهیِ خلافت؛ پس آنان را به مخالفت واداشت و آن [پیمان] را پشتِ سر افکندند و به بهایی اندک فروختند، و بد چیزی می‌خرند. و بسیاری از این سخنِ سست را که امامیه بدان باور دارند پیاپی آورد؛ و نمی‌دانم عذرِ او در این چیست؟
و ظاهر آن است که او از این سخن بازگشت و از حق پیروی کرد؛ چه، آن مرد از دریاهای دانش است، و خدا داناتر است.
گفته می‌شود که این کتاب مفقود شده و اکنون وجود ندارد، و اینکه او از گفته‌ی خود بازگشته است.
«وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، وَصَلَّى اللهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ»؛ و ستایش از آنِ خداوند، پروردگار جهانیان است، و درود خدا بر سرور ما محمد و خاندان پاک و پاکیزه‌ی او باد.