جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ: إِنَّ أَعْظَمَ اَلْعُوَّادِ أَجْراً عِنْدَ اَللَّهِ لَمَنْ إِذَا عَادَ أَخَاهُ اَلْمُؤْمِنَ خَفَّفَ اَلْجُلُوسَ، إِلاَّ أَنْ يَكُونَ اَلْمَرِيضُ يُحِبُّ ذَلِكَ وَ يُرِيدُهُ وَ يَسْأَلُهُ ذَلِكَ. (قرب الإسناد ج۱ص۱۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: پر اجرترین عیادت نزد خدا، آنست که کوتاه باشد؛ مگر آنکه خود مریض بیشتر ماندن را بخواهد و درخواست کند.
أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ يَذْكُرُ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: «قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اَلْحِيتَانُ وَ اَلْجَرَادُ ذَكِيٌّ كُلُّهُ. (قرب الإسناد ج۱ص۱۷)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: همه نوع ماهی و ملخ، حلال است.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : مَنْ أَرَادَ أَنْ يُكْتَالَ لَهُ بِالْمِكْيَالِ اَلْأَوْفَى، فَلْيَقُلْ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ سُبْحٰانَ رَبِّكَ رَبِّ اَلْعِزَّةِ عَمّٰا يَصِفُونَ وَ سَلاٰمٌ عَلَى اَلْمُرْسَلِينَ وَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ. (قرب الإسناد ج۱ص۳۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرکس می‌خواهد نامهٔ اعمالش سنگین شود، پس از نمازها بگوید: سُبْحٰانَ رَبِّكَ رَبِّ اَلْعِزَّةِ عَمّٰا يَصِفُونَ وَ سَلاٰمٌ عَلَى اَلْمُرْسَلِينَ وَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : اَلنَّاسُ عَلَى ثَلاَثَةِ مَنَازِلَ فِي اَلْجُمُعَةِ : رَجُلٌ أَتَى اَلْجُمُعَةَ قَبْلَ أَنْ يَخْرُجَ اَلْإِمَامُ، وَ شَهِدَهَا بِإِنْصَاتٍ وَ سُكُونٍ، فَإِنَّ ذَلِكَ كَفَّارَةُ اَلْجُمُعَةِ إِلَى اَلْجُمُعَةِ. وَ رَجُلٌ شَهِدَهَا بِقَلَقٍ وَ لَغَطٍ فَذَلِكَ حَظُّهُ. وَ رَجُلٌ أَتَاهَا وَ اَلْإِمَامُ يَخْطُبُ، فَقَامَ يُصَلِّي فَقَدْ خَالَفَ اَلسُّنَّةَ، وَ هُوَ يَسْأَلُ اَللَّهَ فَإِنْ شَاءَ أَعْطَاهُ وَ إِنْ شَاءَ حَرَمَهُ. (قرب الإسناد ج۱ص۳۴)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: در روز جمعه مردم سه طایفه می‌شوند: عده‌ای که پیش از امام به نماز حاضر شده‌اند و در سکوت و آرامش منتظر امام‌اند؛ گناهان تمام هفتهٔ اینها بخشیده می‌شود. عده‌ای که با سختی و اضطراب همراه امام میرسند؛ اینها هم بهره‌ای دارند. و عده‌ای که پس از شروع خطبه‌ها میرسند؛ اینها خلاف سنّت عمل کرده‌اند و به کرم خدا موکل‌اند که حاجتشان را بدهد یا محرومشان سازد.
عَنْ جَعْفَرٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: نَظِّفُوا بُيُوتَكُمْ مِنْ حَوْكِ اَلْعَنْكَبُوتِ، فَإِنَّ تَرْكَهُ فِي اَلْبَيْتِ يُورِثُ اَلْفَقْرَ. (قرب الإسناد ج۱ص۵۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: نگذارید تار عنکبوت در خانهٔ شما باقی بماند، چون ایجاد فقر می‌کند.
أَبِي اَلْبَخْتَرِيِّ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: تَقَاضَى عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي اَلْخِدْمَةِ، فَقَضَى عَلَى فَاطِمَةَ بِخِدْمَةِ مَا دُونَ اَلْبَابِ، وَ قَضَى عَلَى عَلِيٍّ مَا خَلْفَهُ. قَالَ: فَقَالَتْ فَاطِمَةُ: فَلاَ يَعْلَمُ مَا دَاخَلَنِي مِنَ اَلسُّرُورِ إِلاَّ اَللَّهُ بِإِكْفَائِي رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ تَحَمُّلَ رِقَابِ اَلرِّجَالِ. (قرب الإسناد ج۱ص۵۲)
امام صادق(ع) فرمود: علی و فاطمه، از رسول خدا(ص) راجع به مسئولیت هریک در زندگی داوری خواستند. فرمود: بر فاطمه است که کارهای خانه را انجام دهد و بر علی است که کارهای بیرون را انجام دهد. پس فاطمه(س) فرمود: خدا میداند که چقدر خوشحال شدم وقتیکه با این حرف، رسول خدا سروکله زدن با مردان نامحرم را از دوشم برداشت.
جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يُعَاتِبُ خَدَمَهُ فِي تَخْمِيرِ اَلْخَمِيرِ فَيَقُولُ: «أَكْثَرُ لِلْخُبْزِ». (قرب الإسناد ج۱ص۷۰)
راوی گوید: علی(ع) خادمانش را اگر نمی‌گذاشتند خمیر خوب تخمیر شود و وربیاید، عتاب میکرد و میفرمود: خمیرِ وَرآمده، جمع بیشتری را نان میدهد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: «كَانَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُومُ فِي اَلْمَطَرِ - أَوَّلَ مَطَرٍ يَمْطُرُ - حَتَّى يَبْتَلَّ رَأْسُهُ وَ لِحْيَتُهُ وَ ثِيَابُهُ. فَقِيلَ لَهُ: يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ، اَلْكِنَّ اَلْكِنَّ ! فَيَقُولُ: إِنَّ هَذَا مَاءٌ قَرِيبُ اَلْعَهْدِ بِالْعَرْشِ. (قرب الإسناد ج۱ص۷۳)
امام صادق(ع) فرمود: باران که می‌گرفت، علی(ع) زیر باران می‌رفت تا اوائل باران سر و ریش و لباسش را تر کند. می‌گفتند: پناه بگیرید از باران! میفرمود: نه؛ آبِ اوّلِ باران قریب‌العهد است با عرش خدا.
مَسْعَدَةَ بْنِ زِيَادٍ قَالَ: وَ حَدَّثَنِي جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: «كَانَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِذَا عَثَرَتْ بِهِ دَابَّتُهُ قَالَ: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ، وَ مِنْ تَحْوِيلِ عَافِيَتِكَ، وَ مِنْ فَجْأَةِ نَقِمَتِكَ. (قرب الإسناد ج۱ص۸۴)
امام صادق(ع) میفرمود: تا مَرکبِ علی(ع) چموشی میکرد، دست به دعا برداشته و معروض می‌داشت: خدایا پناه بر تو از زوال نعمتت و از تحویل عافیتت و از آمدن نقمتت!
عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَسْتَحْلِفُ اَلنَّصَارَى وَ اَلْيَهُودَ فِي بِيَعِهِمْ وَ كَنَائِسِهِمْ، وَ اَلْمَجُوسَ فِي بُيُوتِ نِيرَانِهِمْ، وَ يَقُولُ: «شَدِّدُوا عَلَيْهِمُ اِحْتِيَاطاً لِلْمُسْلِمِينَ. (قرب الإسناد ج۱ص۸۶)
امام صادق(ع) میفرمود: علی(ع)، یهود و نصاری و مجوس را حین سوگند دادن در دعاوی، در عبادتگاهشان سوگند میداد و میفرمود: این سختگیری به احتیاط نزدیکتر است؛ مبادا سوگند دروغ بخورند و حقی از مسلمین در دعاوی پایمال شود.
جَعْفَرٌ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : إِطْعَامُ اَلْأَسِيرِ وَ اَلْإِحْسَانُ إِلَيْهِ حَقٌّ وَاجِبٌ، وَ إِنْ قَتَلْتَهُ مِنَ اَلْغَدِ. (قرب الإسناد ج۱ص۸۷)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: حتی اگر قرار است کسی را فردا اعدام کنید، امروز باید او را خوب اطعام کرده و احسان کنید.
جَعْفَرٌ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ: مَنْ تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ فَرُدَّتْ عَلَيْهِ، فَلاَ يَجُوزُ لَهُ أَكْلُهَا، وَ لاَ يَجُوزُ لَهُ إِلاَّ إِنْفَاذُهَا. (قرب الإسناد ج۱ص۹۰)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: اگر صدقه‌ای به شما برگشت، خودتان مصرفش نکنید بلکه دوباره صدقه‌اش دهید.
جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ: «مَنْ أَكَلَ طَعَاماً فَسَمَّى اَللَّهَ عَلَى أَوَّلِهِ، وَ حَمِدَ اَللَّهَ عَلَى آخِرِهِ، لَمْ يُسْأَلْ عَنْ نَعِيمِ ذَلِكَ اَلطَّعَامِ كَائِناً مَا كَانَ. (قرب الإسناد ج۱ص۹۰)
علی(ع) مکرر میفرمود: هرکس اول غذا خدا را یاد کند و آخر آن خدا را ستایش کند، حق آن نعمت را پاس داشته.
جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ: «تَخَيَّرُوا لِلرَّضَاعِ كَمَا تَتَخَيَّرُونَ لِلنِّكَاحِ، فَإِنَّ اَلرَّضَاعَ يُغَيِّرُ اَلطِّبَاعَ. (قرب الإسناد ج۱ص۹۳)
علی(ع) میفرمود: در انتخاب دایهٔ شیرده دقیق باشد چنانکه در انتخاب زن دقّت به خرج می‌دهید. چون شیر، طبع طفل را تغییر میدهد.
جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لَمْ يَكُنْ يَنْسُبُ أَحَداً مِنْ أَهْلِ حَرْبِهِ إِلَى اَلشِّرْكِ وَ لاَ إِلَى اَلنِّفَاقِ، وَ لَكِنَّهُ كَانَ يَقُولُ: «هُمْ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَيْنَا. (قرب الإسناد ج۱ص۹۴)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) کسانی‌را که با آنها می‌جنگید متّهم به شرک یا نفاق نمی‌کرد؛ بلکه می‌گفت: برادران دینی ما هستند که بر ما بَغی کرده‌اند.
جَعْفَرٌ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ: «مَنْ دَخَلَ عَلَيْهِ لِصٌّ فَلْيَبْدُرْهُ بِالضَّرْبَةِ، فَمَا تَبِعَهُ مِنْ إِثْمٍ فَأَنَا شَرِيكُهُ فِيهِ. (قرب الإسناد ج۱ص۹۵)
علی(ع) فرمود: دزدی را بزنید، اگر بلایی سرش آمد به عهدهٔ من.
اِبْنِ عُلْوَانَ ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ جَدِّهِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: «إِذَا حَمَلَ أَهْلُ وَلاَيَتِنَا عَلَى صِرَاطِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ ، نَادَى مُنَادٍ: يَا نَارُ اُخْمُدِي. فَتَقُولُ اَلنَّارُ : عَجِّلُوا جُوزُونِي فَقَدْ أَطْفَأَ نُورُكُمْ لَهَبِي». (قرب الإسناد ج۱ص۱۰۲)
علی بن ابیطالب(ع) فرمود: اهل ولایت ما که می‌خواهند بر صراط بگذرند، منادی ندا میدهد: ای آتش دم فروگیر! آتشِ زیر صراط فریاد می‌زند: عجله کنید و زود بگذرید تا نورتان، لَهَب مرا خاموش نکرده.
جَعْفَرٌ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ: يُعْطَى اَلْمُسْتَدِينُونَ مِنَ اَلصَّدَقَةِ وَ اَلزَّكَاةِ دَيْنَهُمْ كُلَّهُ - مَا بَلَغَ - إِذَا اِسْتَدَانُوا فِي غَيْرِ سَرَفٍ، فَأَمَّا اَلْفُقَرَاءُ فَلاَ يُزَادُ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَلَى خَمْسِينَ دِرْهَماً، وَ لاَ يُعْطَى أَحَدٌ وَ لَهُ خَمْسُونَ دِرْهَماً. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۰۹)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: از صدقه و زکات، می‌شود بدهی بدهکاران را داد، هرچقدر که باشد؛ مگر آنکه قرضی که گرفته باشند در راه اسراف بوده باشد. اما به فقیر، نمیشود بیش از پنجاه درهم داد. به فقیری هم که پنجاه درهم دارد نمیشود از صدقات چیزی داد.
عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ فِي فَارِسَ: ضَرَبْتُمُوهُمْ عَلَى تَنْزِيلِهِ، وَ لاَ تَنْقَضِي اَلدُّنْيَا حَتَّى يَضْرِبُوكُمْ عَلَى تَأْوِيلِهِ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۱۰)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: بر سر نزول قرآن با کسانی جنگیدید و دیر یا زود روزی خواهد آمد که قرآن را به میل خود تأویل کرده و سرش با شما خواهند جنگید.
جَعْفَرٌ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ سُئِلَ عَنِ اَلتَّعْوِيذِ يُعَلَّقُ عَلَى اَلصِّبْيَانِ فَقَالَ: عَلِّقُوا مَا شِئْتُمْ إِذَا كَانَ فِيهِ ذِكْرُ اَللَّهِ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۱۰)
از علی(ع) راجع به تعویذ که معمولاً به گردن بچه‌ها آویزان می‌کنند پرسیدند، فرمود: اگر مشتمل بر ذکر خدا یا قرآن است عیبی ندارد.
جَعْفَرٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ يُؤْتَى بِغَلَّةِ مَالِهِ مِنْ يَنْبُعَ فَيُصْنَعُ لَهُ مِنْهَا اَلطَّعَامُ، يُثْرَدُ لَهُ اَلْخُبْزُ وَ اَلزَّيْتُ وَ تَمْرُ اَلْعَجْوَةِ فَيَجْعَلُ لَهُ مِنْهُ ثَرِيداً فَيَأْكُلُهُ، وَ يُطْعِمُ اَلنَّاسَ اَلْخُبْزَ وَ اَللَّحْمَ، وَ رُبَّمَا أَكَلَ اَللَّحْمَ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۱۳)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) محصولات زراعتش را از یَنبع به مدینه میآورد و از آن ارتزاق میکرد. خودش معمولاً نان و روغن زیتون و خرمای مرغوب را با هم تلیت میکرد و می‌خورد اما به مردم نان و گوشت میداد. البته خودش هم گاهی گوشت می‌خورد.
جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: كَانَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ اِفْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اَللَّهُ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۱۵)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرکه آبی و زمینی بیابد و خود را فقیر بداند، خدا از رحمتش دورش کند.
اَلْحُسَيْنِ بْنِ عُلْوَانَ ، عَنْ جَعْفَرٍ ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ، قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: مَا مُلِئَ بَيْتٌ قَطُّ حِبَرَةً إِلاَّ أَوْشَكَ أَنْ يُمْلَأَ عِبْرَةً، وَ لاَ مُلِئَ بَيْتٌ قَطُّ عِبْرَةً إِلاَّ يُوشِكُ أَنْ يُمْلَأَ حِبَرَةً. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۲۱)
امیرمؤمنان(ع) راجع به دگرگونی پیوستهٔ دنیا فرمود: خانه‌ای که امروز غرق شادی است، فردا گَرد غم می‌بیند و خانه‌ای که امروز غمخانه است، روزی هم روی شادی خواهد دید.
أَبُو اَلْبَخْتَرِيِّ ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: لاَ بَأْسَ بِالنَّظَرِ إِلَى رُءُوسِ نِسَاءِ أَهْلِ اَلذِّمَّةِ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: نگاه به موی زنان اهل کتاب، ایرادی ندارد.
أَبُو اَلْبَخْتَرِيِّ ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: مَنْ رَدَّ عَلَى اَلْمُسْلِمِينَ عَادِيَةَ مَاءٍ أَوْ عَادِيَةَ نَارٍ أَوْ عَادِيَةَ عَدُوٍّ مُكَابِرٍ لِلْمُسْلِمِينَ ، غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ ذَنْبَهُ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۲)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرکس شرّ سیل یا آتش یا دشمن غاصب را از مسلمین رفع کند، خدا گناهانش را می‌بخشد.
أَبُو اَلْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنْ قَالَ: «اَلْحَرْبُ خُدْعَةٌ، إِذَا حَدَّثْتُكُمْ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ حَدِيثاً، فَوَ اَللَّهِ لَئِنْ أَخِرَّ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَوْ تَخْطَفَنِي اَلطَّيْرُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَكْذِبَ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ. وَ إِذَا حَدَّثْتُكُمْ عَنِّي فَإِنَّمَا اَلْحَرْبُ خُدْعَةٌ. فَإِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ بَلَغَهُ أَنَّ بَنِي قُرَيْظَةَ بَعَثُوا إِلَى أَبِي سُفْيَانَ: إِنَّكُمْ إِذَا اِلْتَقَيْتُمْ أَنْتُمْ وَ مُحَمَّدٌ أَمْدَدْنَاكُمْ وَ أَعَنَّاكُمْ. فَقَامَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فَخَطَبَنَا فَقَالَ: إِنَّ بَنِي قُرَيْظَةَ بَعَثُوا إِلَيْنَا: أَنَّا إِذَا اِلْتَقَيْنَا نَحْنُ وَ أَبُو سُفْيَانَ أَمَدُّونَا وَ أَعَانُونَا. فَبَلَغَ ذَلِكَ أَبَا سُفْيَانَ فَقَالَ: غَدَرَتْ يَهُودُ. فَارْتَحِلْ عَنْهُمْ». (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: جنگ، تمامش خدعه است. الآن برای شما خاطره‌ای از رسول خدا(ص) تعریف می‌کنم و بدانید که بمیرم برایم آسان‌تر است تا بخواهم دروغی به ایشان نسبت دهم. در جنگ احزاب به رسول خدا(ص) خبر رسید که بنی‌قریظه برای ابوسفیان پیغام فرستاده‌اند که ما با شما و علیه مسلمین هستیم. رسول خدا(ص) به منبر رفت و خطبه‌ای خواند و اعلام کرد: بنی‌قریظه پیغام فرستاده‌اند که در جنگ با ما و علیه ابوسفیان‌اند! ابوسفیان که چنین شنید، گفت یهود باز غدر زدند و دست از محاصره مدینه برداشت و به مکه بازگشت.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: لَا غِلَظَ عَلَى مُسْلِمٍ فِي شَيْءٍ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۴)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: سختگیری بر مسلمانان در هیچ کاری مُجاز نیست.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ يَنْهَى عَنِ الْحُكْرَةِ فِي الْأَمْصَارِ فَقَالَ: أَنْ لَيْسَ الْحُكْرَةُ إِلَّا فِي الْحِنْطَةِ وَ الشَّعِيرِ وَ التَّمْرِ وَ الزَّبِيبِ وَ السَّمْنِ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۵)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) از احتکار در شهرها نهی میفرمود اما احتکار را فقط در گندم و جو و خرما و کشمش و روغن می‌دانست.
جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ يَقُولُ: حَدُّ اللُّوطِيِّ مِثْلُ حَدِّ الزَّانِي، إِنْ كَانَ مُحْصَناً رُجِمَ، وَ إِنْ كَانَ عَزَباً جُلِدَ مِائَةً. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۶)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: حدّ لواط مثل حدّ زناست. اگر زن داشته و لواط کرده، سنگسار می‌شود و الا صد ضربه شلاق می‌خورد.
جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَنَّهُ قَالَ: لَا يَحِلُّ مَنْعُ الْمِلْحِ وَ النَّارِ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۳۷)
امام صادق(ع) فرمود: منع آتش و نمک از دیگران جایز نیست.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: لَا بَأْسَ بِالصَّلَاةِ فِي الْبِيعَةِ وَ الْكَنِيسَةِ - الْفَرِيضَةِ وَ التَّطَوُّعِ - وَ الْمَسْجِدُ أَفْضَلُ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۰)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: نماز – چه واجب و چه مستحب – در کلیسا و کنیسه بی‌اشکال است. گرچه مسجد افضل است.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: قَالَ: اَلِالْتِفَاتُ فِي الصَّلَاةِ اِخْتِلَاسٌ مِنَ الشَّيْطَانِ فَإِيَّاكُمْ وَ الِالْتِفَاتَ فِي الصَّلَاةِ. فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يُقْبِلُ عَلَى الْعَبْدِ إِذَا قَامَ فِي الصَّلَاةِ، فَإِذَا الْتَفَتَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: يَا بْنَ آدَمَ، عَمَّنْ تَلْتَفِتُ - ثَلَاثاً - فَإِذَا الْتَفَتَ الرَّابِعَةَ أَعْرَضَ اللَّهُ عَنْهُ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۰)
امیرمؤمنان (ع) فرمود: التفات(پرت شدن حواس) در حال نماز، دست بردی از جانب شیطان است. پس، از توجه به غیر خدا در نماز بپرهیزید. زیرا هرگاه بنده به نماز بایستد، خداوند به او رو می‌کند و چون بنده به این سو و آن سو توجّه کند، خداوند فرماید: ای فرزند آدم! از که روی می‌گردانی؟! ـ تا سه مرتبه و چون برای چهارمین بار بنده به غیر خدا توجه کرد، خداوند نیز از او روی می‌گرداند.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَنَّهُ قَالَ: مَنِ اتَّخَذَ مِنَ الْإِمَاءِ أَكْثَرَ مِمَّا يَنْكِحُ فَالْإِثْمُ عَلَيْهِ إِنْ بَغَيْنَ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۱)
امیرمؤمنان (ع) فرمود: هرکس بیش از آنکه توانایی جنسی دارد، کنیز جمع کند؛ نسبت به انحراف آنها بخاطر نیاز جنسی مسئول و گنه‌کار است.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ لَا يَلْبَسُ إِلَّا الْبَيَاضَ أَكْثَرَ مَا يَلْبَسُ، وَ يَقُولُ: فِيهِ تَكْفِينُ الْمَوْتَى. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۲)
امام صادق(ع) فرمود: معمولاً امیرمؤمنان(ع) جز لباس سفید نمی‌پوشید و توصیه میکرد که مرده‌ها را نیز در لباس سفید کفن کنند.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: «مَنْ تَعَلَّمَ شَيْئاً مِنَ السِّحْرِ - قَلِيلاً أَوْ كَثِيراً - فَقَدْ كَفَرَ، وَ كَانَ آخِرَ عَهْدِهِ بِرَبِّهِ، وَ حَدُّهُ أَنْ يُقْتَلَ، إِلَّا أَنْ يَتُوبَ.
امیرمؤمنان (ع) فرمود: آموختن سحر ـ هر قدرش ـ کفر و شکستن عهد بندگی است. ساحر، حدّش قتل است مگر آنکه توبه کند.
أَبُو الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: غَسْلُ صُوفِ الْمَيِّتِ ذَكَاتُهُ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۳)
امیرمؤمنان (ع) فرمود: شستن پشم حیوان میّت مثل تذکیه است و باعث تطهیر آن می‌شود.
جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ يَقُولُ: اِعْتَدَّ فِي زَكَاتِكَ بِمَا أَخَذَ الْعَشَّارُ مِنْكَ، وَ أَخْفِهَا عَنْهُ مَا قَدَرْتَ. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۵۳)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: هرچه مأمور مالیات ناچاراً از تو گرفت جزء زکاتت محسوب کن و هرچه را می‌توانی از وی مخفی‌دار.
أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: كَانَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَدِ اتَّخَذَ بَيْتاً فِي دَارِهِ، لَيْسَ بِالْكَبِيرِ وَ لَا بِالصَّغِيرِ، وَ كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يُصَلِّيَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أَخَذَ مَعَهُ صَبِيّاً لَا يَحْتَشِمُ مِنْهُ ثُمَّ يَذْهَبُ مَعَهُ إِلَى ذَلِكَ الْبَيْتِ فَيُصَلِّي. (قرب‌الإسناد ج۱ص۱۶۱)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) در خانه‌اش اتاقی جداگانه برای عبادت داشت که نه کوچک بود و نه بزرگ. شب‌ها برای نماز به آن اتاق می‌رفت و تنها کسی که مجاز بود در آن اتاق باشد کودکی بود که بخاطر صغر سن متوجه حالات علی(ع) حین نماز نمی‌شد. کودک می‌خوابید و علی(ع) نماز می‌خواند.