وَ عَنْهُ عَلَيْهِ السَّـلاَمُ : أَنَّهُ كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى مِنْبَرِ اَلْبَصْـرَةِ إِذْ قَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ سَـلُوني قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُوني سَـلُوني عَنْ طُرُقِ اَلسَّمَاوَاتِ فَإِنِّي أَعْرَفُ بِهَا مِنْ طُرُقِ اَلْأَرْضِ فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ وَسَطِ اَلْقَوْمِ وَ قَالَ أَيْنَ جَبْرَئِيلُ فِي هَذِهِ اَلسَّاعَةِ فَرَمَقَ بِطَرْفِهِ إِلَى اَلسَّـمَاءِ ثُمَّ رَمَقَ بِطَرْفِهِ إِلَى اَلْمَشْـرِقِ ثُمَّ رَمَقَ بِطَرْفِهِ إِلَى اَلْمَغْرِبِ فَلَمْ يَجِدْ مَوْطِناً فَالْتَفَتَ إِلَيْهِ وَ قَالَ يَا ذَا اَلشَّيْخُ أَنْتَ جَبْرَئِيلُ قَالَ فَصَفَّقَ طَائِراً مِنْ بَيْنِ اَلنَّاسِ فَضَجَّ عِنْدَ ذَلِكَ اَلْحَاضِـرُونَ وَ قَالُوا نَشْـهَدُ أَنَّكَ خَلِيفَةُ رَسُـولِ اَللَّهِ حَقّاً. (فضائل ابن شاذان ج۱ص۹۸)
راوی گوید: روزی امیرمؤمنان(ع) بر منبر بصـره فرمود: ای مردم! از من بپرسـید، پیش از آنکه مرا از دست بدهید؛ از راه‌های آسـمان(طریقت) بپرسید که بهتر از راه‌های زمین(معیشت) آنها را می‌شـناسـم. در این لحظه مردی از وسـط جمعیت برخاست و گفت: جبرئیل الآن کجاسـت؟ امیرمؤمنان(ع) نگاهش را به آسمان بلند کرد و سپس به مغرب و مشرق نگریست. سپس رو به آن مرد کرد و گفت: یا شـیخ! تو خودت جبرئیلی. ناگهان پرندهٔ عظیمی از میان مردم بال گرفت و به آسمان پرید و از نظرها پنهان شـد؛ درحالیکه مردم ضجّه میزدند و میگریختند و جمعی فریاد میزدند: به خدا قسـم ای علی! که تو جانشینِ به حقّ پیامبری.
وَ مِنْ فَضَائِلِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اَلَّتِي خَصَّـهُ اَللَّهُ تَعَالَى بِهَا دُونَ غَيْرِهِ مَا رَوَاهُ مَنْ أَثِقُ إِلَيْهِ عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِـرٍ رَضِـيَ اَللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ : أَتَيْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ لِي ثَلاَثَةُ أَيَّامٍ كَامِلَةً أَصُـومُ وَ أَطْوِي وَ مَا أَقْتَاتُ وَ هَذَا اَلْيَوْمَ وَ هُوَ اَلْيَوْمُ اَلرَّابِعُ فَقَالَ لِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اِتَّبِعْني يَا عَمَّارُ فَطَلَعَ مَوْلاَيَ إِلَى اَلصَّحْرَاءِ لَوْ أَخَذْتَ مِنْ تِلْكَ مِمَّا تَسْـتَغْنِي بِهِ وَ تَتَصَـدَّقُ مِنْهُ لَمَا كَانَ فِي ذَلِكَ بَأْسٌ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا عَمَّارُ هَذَا بِقَدْرِ كِفَايَتِنَا هَذَا اَلْيَوْمَ ثُمَّ غَطَّاهُ وَ رَدَمَهُ وَ اِنْصَرَفَ عَنْهُ ثُمَّ اِنْفَصَـلَ عَنْهُ عَمَّارٌ وَ غَابَ مَلِيّاً ثُمَّ عَادَ إِلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّـلاَمُ فَقالَ يَا عَمَّارُ كَأَنِّي بِكَ وَ قَدْ مَضَـيْتَ إِلَى اَلْكَنْزِ تَطْلُبُهُ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَللَّهِ إِنِّي قَصَـدْتُ اَلْمَوْضِـعَ لِآخُذَ مِنَ اَلْكَنْزِ شَـيْئاً فَمَا وَجَدْتُ لَهُ أَثَراً فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا عَمَّارُ لَمَّا عَلِمَ اَللَّهُ تَعَالَى أَنْ لاَ رَغْبَةَ لَنَا فِي اَلدُّنْيَا أَظْهَرَهَا لَنَا وَ لَمَّا عَلِمَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّ لَكُمْ إِلَيْهَا رَغْبَةً أَبْعَدَهَا عَنْكُمْ. (فضائل ابن شاذان ج۱ص۱۱۲)
راوی از عمّار یا سر روایت می‌کند که روزی خدمت علی(ع) رسیدم و گفتم: سه روز است که چون چیزی نداشته‌ام، روزه گرفته‌ام و امروز که چهارمین روز است گرسـنگی مرا بی‌تاب کرده است. علی(ع) فرمود با من بیا! با او به بیابان رفتم. در جایی خاک را کنار زد و از گنجی، چند سـکه به من داد و فرمود: این برای نیاز این روزهایت و برای آنکه مقداری هم صـدقه دهی! سـپس روی گنج را با خاک پوشاند و برگشتیم. چند روز بعد باز به سراغ علی(ع) رفتم. فرمود: تنهایی سـراغ آن گنج رفتی و پیدایش نکردی؟! گفتم: بله یا علی. فرمود: ای عمّار! خدا وقتی بی‌رغبتی مرا به دنیا دید، گنج‌های زمین را برای من آشکار ساخت. و دقیقاً رغبت تو به گنج، موجب نهانی گنج از توست.
وَ بِالْإِسْـنَادِ يَرْفَعُهُ إِلَى مُنْقِذِ بْنِ اَلْأَبْقَعِ وَ كَانَ رَجُلاً مِنْ خَوَاصِّ مَوْلاَنَا أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ : كُنْتُ مَعَ مَوْلاَنَا عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي اَلنِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ وَ هُوَ يُرِيدُ أَنْ يَمْضِيَ إِلَى مَوْضِعٍ لَهُ كَانَ يَأْوِي إِلَيْهِ بِاللَّيْلِ فَمَضَى وَ أَنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَى اَلْمَوْضِعَ وَ نَزَلَ عَنْ بَغْلَتِهِ وَ مَضَى لِشَأْنِهِ قَالَ فَحَمْحَمَتِ اَلْبَغْلَةُ وَ رَفَعْتَ أُذُنَيْهَا قَالَ فَحَسَّ مَوْلاَيَ فَقَالَ لِي مَا وَرَاءَكَ يَا أَخَا بَنِي أَسَـدٍ مَا دَهَاهَا قَالَ فَنَظَرَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى اَلْبَرِّ فَقَالَ هُوَ سَبْعٌ وَ رَبِّ اَلْكَعْبَةِ فَقَامَ مِنْ مِحْرَابِهِ مُتَقَلِّداً ذَا اَلْفَقَارِ وَ جَعَلَ يَخْطُو نَحْوَ اَلسَّبُعِ ثُمَّ صَاحَ بِهِ فَخَفَّ وَ وَقَفَ يَضْرِبُ بِذَنْبِهِ خَوَاصِرَهُ قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ اِسْتَقَرَّتِ اَلْبَغْلَةُ فَقَالَ لَهُ يَا لَيْثُ وَ أَبُو اَلْأَشْبَالِ أَ مَا عَلِمْتَ أَنِّي اَللَّيْثُ وَ أَنِّي اَلضِّرْغَامُ وَ اَلْقَسْوَرُ وَ اَلْحَيْدَرُ فَمَا جَاءَ بِكَ أَيُّهَا اَللَّيْثُ ثُمَّ قَالَ اَللَّهُمَّ أَنْطِقْ لِسَانَهُ فَعِنْدَ ذَلِكَ قَالَ اَلسَّبُعُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ يَا خَيْرَ اَلْوَصِيِّينَ وَ يَا وَارِثَ عِلْمِ اَلنَّبِيِّينَ إِنَّ لِي سَبْعَةَ أَيَّامٍ مَا اِفْتَرَسْتُ شَيْئاً وَ قَدْ أَضَرَّ بِي اَلْجُوعُ وَ قَدْ رَأَيْتُكُمْ مِنْ مَسَافَةِ فَرْسَخَيْنِ فَدَنَوْتُ مِنْكُمْ فَقُلْتُ أَذْهَبُ وَ أَنْظُرُ مَا هَؤُلاَءِ اَلْقَوْمُ وَ مَنْ هُمْ فَإِنْ كَانَ لِي بِهِمْ مَقْدُرَةٌ أَخَذْتُ مِنْهُمْ نَصِيبِي فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مُجِيباً لَهُ يَا لَيْثُ إِنِّي أَبُو اَلْأَشْـبَالِ اَلْأَحَدَ عَشَـرَ ثُمَّ مَدَّ اَلْإِمَامُ عَلَيْهِ اَلسَّـلاَمُ يَدَهُ إِلَيْهِ فَقَبَضَ بِيَدِهِ صُوفَ قَفَاهُ وَ جَذَبَهُ إِلَيْهِ فَامْتَدَّ اَلسَّبُعُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ عَلَيْهِ اَلسَّـلاَمُ يَمْسَحُ عَلَيْهِ مِنْ هَامَتِهِ إِلَى كَتِفَيْهِ وَ يَقُولُ يَا لَيْثُ أَنْتَ كَلْبُ اَللَّهِ فِي أَرْضِـهِ فَقَالَ لَهُ اَلسَّبُعُ اَلْجُوعُ يَا مَوْلاَيَ فَقَالَ اَلْإِمَامُ اَللَّهُمَّ اِئْتِهِ بِرِزْقِهِ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ قَالَ فَالْتَفَتَ وَ إِذَا بِالْأَسَـدِ يَأْكُلُ شَـيْئاً عَلَى هَيْئَةِ اَلْجَمَلِ حَتَّى أَتَى عَلَى آخِرِهِ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ أَكْلِهِ قَامَ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ قَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ نَحْنُ مَعَاشِـرَ اَلْوُحُوشِ لاَ نَأْكُلُ لَحْمَ مُحِبِّيكَ وَ مُحِبِّي عِتْرَتِكَ فَنَحْنُ أَهْلُ بَيْتٍ نَتَّخِذُ مَحَبَّةَ اَلْهَاشِمِيِّينَ وَ عِتْرَتِهِمْ فَقَالَ لَهُ أَيُّهَا اَلسَّبُعُ أَيْنَ تَأْوِي وَ أَيْنَ تَكُونُ قَالَ يَا مَوْلاَيَ إِنِّي مُسَلَّطٌ عَلَى أَعْدَائِكَ كِلاَبِ أَهْلِ اَلشَّامِ أَنَا وَ أَهْلُ بَيْتِي وَ هُمْ فَرِيسَتُنَا وَ نَحْنُ نَأْوِي اَلنَّيْلَ قَالَ فَمَا جَاءَ بِكَ إِلَى اَلْكُوفَةِ قَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ أَتَيْتُ اَلْكُوفَةَ لِأَجْلِكَ فَلَمْ أُصَـادِفْكَ فِيهَا وَ قَطَعْتُ اَلْفَيَافِيَ وَ اَلْقِفَارَ حَتَّى وَقَفْتُ بِكَ وَ لَكَ شَوْقِي وَ أَنَا مُنْصَرِفٌ لَيْلَتِي هَذِهِ إِلَى اَلْقَادِسِـيَّةِ إِلَى رَجُلٍ يُقَالُ لَهُ سِـنَانُ بْنِ مَالِكِ بْنِ وَائِلٍ وَ هُوَ مِمَّنِ اِنْفَلَتَ مِنْ حَرْبِ صِـفِّينَ وَ هُوَ مِنْ أَهْلِ اَلشَّـامِ ثُمَّ هَمْهَمَ وَ وَلَّى قَالَ مُنْقِذُ بْنُ اَلْأَبْقَعِ اَلْأَسَـدِيُّ فَعَجِبْتُ مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ لِي عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَ تَعَجَبُ مِنْ هَذَا فَاَلشَّمْسُ أَعْجَبُ مِنْ رُجُوعِهَا أَمِ اَلْعَيْنُ فِي نَبْعِهَا أَمِ اَلْكَوَاكِبُ فِي اِنْقِضَاضِهَا أَمِ اَلْجُمْجُمَةُ أَمْ سَائِرُ ذَلِكَ فَوَ اَلَّذِي فَلَقَ اَلْحَبَّ وَ بَرَأَ اَلنَّسَمَةَ لَوْ أَحْبَبْتُ أَنْ أُرِيَ اَلنَّاسَ مَا عَلَّمَني رَسُولُ اَللَّهِ صَـلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِنَ اَلآيَاتِ اَلْعَجَائِبِ وَ اَلْمُعْجِزَاتِ لَكَانُوا يَرْجِعُونَ كُفَّاراً ثُمَّ رَجَعَ إِلَى مُصَـلاَّهُ وَ وَجَّهَ بِي مِنْ سَـاعَتِي إِلَى اَلْقَادِسِيَّةِ فَوَصَـلْتُ قَبْلَ أَنْ يُتِمَّ مُؤَذِّنُ اَلصَّـلاَةِ فَسَـمِعْتُ اَلنَّاسَ يَقُولُونَ اِفْتَرَسَ سِـنَانَ اَلسَّـبُعُ فَأَتَيْتُ إِلَيْهِ مَعَ مَنْ يَنْظُرُ إِلَيْهِ فَرَأَيْتُ لَمْ يَتْرُكِ اَلسَّبُعُ مِنْهُ سِوَى أَطْرَافِ أَصَابِعِهِ وَ أُنْبُوبَيِ اَلسَّاقِ وَ رَأْسَهُ فَحَمَلُوا عِظَامَهُ وَ رَأْسَـهُ إِلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّـلاَمُ. (فضـائل ابن شـاذان ج۱ص۱۷۰)
راوی گوید: شبِ نیمهٔ شعبانی با علی(ع) بودم. شب می‌خواست جایی برود و آنجا بیتوته کند. با او همراه شـدم. به مقصـد که رسـیدیم از اسـب پیاده شـد و مشـغول عبادت گشـت. اسب در تاریکی شب متوجه چیزی شد و مضطرب گشت و گوش تیز کرد و شیهه کشید. گفتم: یا امیرمؤمنان، چیزی در صحرا، نزدیک ماسـت. امیرمؤمنان(ع) به صـحرا نگریسـت و فرمود: بله! درنده‌ای است. پس از محراب برخواست و ذوالفقار را از نیام کشید و بسوی تاریکی رفت و فریادی چون نعره کشید. سپس آرام گرفت و شـنیدم که با حیوانی شـروع به صـحبت کرد. دیدم شیری است و علی(ع) به او میگوید چه می‌خواهی؟ شیر دمش را تکان میداد و به چپ و راست کفلش میزد و ساکت بود. امیرمؤمنان(ع) به او گفت: من هم مثل تو شـیرم؛ منتها در بین آدمیان! سـپس گفت: خدایا ز بانش را بگشـا ببینم چه می‌خواهد. پس شـیر به زبان آمد و گفت: یا امیرمؤمنان! یک هفته است که چیزی نخورده‌ام. دو فرسخ است که از پی شما میآیم. با خودم گفتم دنبال اینها میروم و اگر بر آنها ظفر یافتم، نصـیبی میبرم و سیر می‌شوم. امیرمؤمنان(ع) دست نوازش بر سر شیر کشید و فرمود: تو شیرِ خدایی! شـیر گفت: یک شـیر گرسـنه که گرسـنگی امانش را بریده! امیرمؤمنان(ع) دست به دعا برداشت و عرضه داشت: خدا به حق محمد و آل محمد، سـیرش کن! راوی گوید: دیدم چیزی مثل تکه‌ای از شـتر، جلوی شیر افتاد و شـیر مشـغول خوردنش شـد. وقتی سـیر و فارغ گشـت، رو به امیرمؤمنان(ع) کرد و گفت: ما وحوش، به محبّین تو دسـت درازی نمی‌کنیم! شکار ما مشخص است. برای مثال چند شب بعد، در قادسیه کسی بنام سنان بن مالک بن وائل، که از دشـمنان توست، قرار است طعمهٔ من باشد. سپس شیر غرید و از ما دور شد. مدتی بعد خبر رسید سنان نامی را در قادسیه، شیر دریده و جز سـرش را باقی نگذاشـته. سـر او را به کوفه آوردند و پیش امیرمؤمنان(ع) نهادند و علی(ع) به سـر چشـم دوخت و آنگاه نگاهی به من انداخت.
بِالْإِسْنَادِ يَرْفَعُهُ عَنِ اَلْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ : كُنْتُ جَالِساً عِنْدَ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ هُوَ يَقْضِي بَيْنَ اَلنَّاسِ إِذْ أَقْبَلَ جَمَاعَةٌ وَ مَعَهُمْ أَسْوَدُ مَشْـدُودُ اَلْأَكْتَافِ فَقَالُوا هَذَا سَارِقٌ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا أَسْوَدُ سَـرَقْتَ قَالَ نَعَمْ يَا مَوْلاَيَ قَالَ أُنْظُرْ مَا ذَا تَقُولُ أَ سَـرَقْتَ قَالَ نَعَمْ فَقَالَ لَهُ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ إِنْ قُلْتَهَا ثَانِيَةً قَطَعْتُ يَدَكَ سَـرَقْتَ قَالَ نَعَمْ فَعِنْدَ ذَلِكَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ اِقْطَعُوا يَدَهُ فَقَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ اَلْقَطْعُ قَالَ فَقَطَعَ يَمِينَهُ فَأَخَذَهَا بِشِمَالِهِ وَ هِيَ تَقْطُرُ فَا سْتَقْبَلَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ اِبْنُ اَلْكَوَّاءِ فَقَالَ لَهُ يَا أَسْوَدُ مَنْ قَطَعَ يَمِينَكَ قَالَ لَهُ قَطَعَ يَمِينِي سَـيِّدُ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ وَ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِالْيَقِينِ فَعِنْدَ ذَلِكَ قَالَ لَهُ اِبْنُ اَلْكَوَّاءِ وَيْلَكَ يَا أَسْوَدُ قَطَعَ يَمِينَكَ وَ أَنْتَ تُثْنِي عَلَيْهِ. فَالْتَفَتَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى وَلَدِهِ اَلْحَسَنِ وَ قَالَ لَهُ قُمْ وَ هَاتِ عَمَّكَ اَلْأَسْوَدَ قَالَ فَخَرَجَ اَلْحَسَنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي طَلَبِهِ فَوَجَدَهُ فِي مَوْضِعٍ يُقَالُ لَهُ كِنْدَةَ فَأَتَى بِهِ إِلَى أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ يَا أَسْوَدُ قَطَعْتُ يَمِينَكَ وَ أَنْتَ تُثْنِي عَلَيَّ فَقَالَ يَا مَوْلاَيَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ مَا لِي لاَ أُثْنِي عَلَيْكَ وَ قَدْ خَالَطَ حُبُّكَ لَحْمِي وَ دَمِي فَوَ اَللَّهِ مَا قَطَعْتَهَا إِلاَّ بِحَقٍّ كَانَ عَلَيَّ مِمَّا يُنْجِي مِنْ عَذَابِ اَلآخِرَةِ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ هَاتِ يَدَكَ فَنَاوَلَهُ إِيَّاهَا فَأَخَذَهَا وَ وَضَعَهَا فِي اَلْمَوْضِعِ اَلَّذِي قُطِعَتْ مِنْهُ ثُمَّ غَطَّاهَا بِرِدَائِهِ وَ قَامَ فَصَلَّى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ دَعَا بِدَعَوَاتٍ لَمْ تُرَدَّدْ وَ سَمِعْنَاهُ يَقُولُ فِي آخِرِ دُعَائِهِ آمِينَ ثُمَّ شَالَ اَلرِّدَاءَ وَ قَالَ اِتَّصِلِي أَيَّتُهَا اَلْعُرُوقُ كَمَا كُنْتِ قَالَ فَقَامَ اَلْأَسْوَدُ وَ هُوَ يَقُولُ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَ بِمُحَمَّدٍ رَسُـولِهِ وَ بِعَلِيٍّ اَلَّذِي رَدَّ اَلْيَدَ بَعْدَ اَلْقَطْعِ وَ تَخْلِيَتِهَا مِنَ اَلزَّنْدِ ثُمَّ اِنْكَبَّ عَلَى قَدَمَيْهِ وَ قَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا وَارِثَ عِلْمِ اَلنُّبُوَّةِ. (فضائل ابن شاذان ج۱ص۱۷۲)
راوی گوید: امیرمؤمنان(ع) میان مردم قضاوت می‌کرد که غلام سیاهی را کَت بسـته نزد او آوردند و گفتند: دزدی کرده! علی(ع) از او پرسـید: راسـت می‌گویند؟! غلام گفت: آری. علی فرمود: خوب دقّت کن! اگر باز اقرار کنی، حدّ بر تو جاری می‌کنم. غلام اصـرار کرد که دزدی کرده. پس امیرمؤمنان(ع) به قطع دسـت او فرمان داد. غلام در حالی که از دسـت قطع شـده‌اش خون می‌ریخت، قطعهٔ قطع شده را در دست دیگر گرفت و خارج شـد. ابن‌کوّاء او را دید و پرسید: چه کسی با تو چنین کرده؟ غلام گفت: سَيِّدُ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ وَ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِالْيَقِينِ. ابن‌کوّاء گفت: دسـتت را قطع کرده و تو مدحش می‌گویی؟! امیرمؤمنان(ع) که ماجرا را شنید، به حسن(ع) فرمود: برو عمویت، غلام سـیاه را پیدا کن! حسـن(ع) به جسـتجوی وی برآمد و او را در کندهٔ کوفه یافت و به خدمت امیرمؤمنان(ع) آورد. علی(ع) پرسید: تو واقعاً پس از قطع دسـتت، مدح مرا می‌گویی؟ غلام گفت: چرا نگویم؟ محبت تو با وجود من آمیخته شـده و تو هم حکم خدا را اجرا کردی و مرا از عذاب آخرت نجات دادی! امیرمؤمنان(ع) فرمود: بیا! و دست قطع شدهٔ او را به تنه وصل کرد و با رداء خویش محکم بسـت و تکبیرة الاحرام گفت و دو رکعت نماز خواند و پس از نماز دست به دعا برداشت و چیزهایی گفت که نفهمیدیم. سپس آمینی گفت و زخم را محکم فشـار داد و فرمود: ای عروق! به هم متصـل شـوید، چنانکه پیشتر متصل بودید. سپس رداء را باز کرد و دیدیم دست آن مرد مثل روز اول است، چنانکه اصلاً قطع نشده.