عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ وَاثِلَةَ بْنِ اَلْأَسْقَعِ قَالَ سَمِعْتُ أَسْمَاءَ بِنْتَ عُمَيْسٍ اَلْخَثْعَمِيَّةَ تَقُولُ سَيِّدَتِي فَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلاَمُ تَقُولُ: لَيْلَةَ دَخَلَ بِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَفْزَعَنِي فِي فِرَاشِي قُلْتُ وَ أفزعت [وَ بِمَ أَفْزَعْتِ] يَا سَيِّدَةَ اَلنِّسَاءِ قَالَتْ سَمِعْتُ اَلْأَرْضَ تُحَدِّثُهُ وَ يُحَدِّثُهَا فَأَصْبَحْتُ وَ أَنَا فَزِعَةٌ فَأَخْبَرْتُ وَالِدِي صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فَسَجَدَ سَجْدَةً طَوِيلَةً ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ يَا فَاطِمَةُ أَبْشِرِي بِطِيبِ اَلنَّسْلِ فَإِنَّ اَللَّهَ فَضَّلَ بَعْلَكِ عَلَى سَائِرِ خَلْقِهِ وَ أَمَرَ اَلْأَرْضَ تُحَدِّثُهُ بِأَخْبَارِهَا وَ مَا يَجْرِي عَلَى وَجْهِهَا مِنْ شَرْقِهَا إِلَى غَرْبِهَا. (إقبال الاعمال ج۲ ص۵۸۵)
اسماء بنت عُمَیس(همسر ابوبکر و مادر محمد بن ابوبکر که بعداً زوجهٔ علی(ع) گشت) از فاطمه(س) روایت میکند که: اوائل ازدواجم با علی(ع) متوجه شدم که در خلوت با زمین سخن میگوید و زمین با او سخن میگوید. ترسیدم و پیش پدرم رفتم و ماجرا را به وی گفتم. پدرم(ص) سر به سجده گذاشت و سجده‌اش طول کشید. سر که برداشت فرمود: دخترم! نسلِ پاکی از تو بوجود می‌آید. چون خدا شوهرت، علی را بر سایر مردم تفضیل داده. زمین اخبارش را و وقایعی که در شرق و غربش رخ میدهد با شوهرت در میان میگذارد.
قَالَ كُمَيْلُ بْنُ زِيَادٍ : كُنْتُ جَالِساً مَعَ مَوْلاَيَ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي مَسْجِدِ اَلْبَصْرَةِ وَ مَعَهُ جَمَاعَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ مَا مَعْنَى قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لَيْلَةُ اَلنِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ وَ اَلَّذِي نَفْسُ عَلِيٍّ بِيَدِهِ إِنَّهُ مَا مِنْ عَبْدٍ إِلاَّ وَ جَمِيعُ مَا يَجْرِي عَلَيْهِ مِنْ خَيْرٍ وَ شَرٍّ مَقْسُومٌ لَهُ فِي لَيْلَةِ اَلنِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ - إِلَى آخِرِ اَلسَّنَةِ فِي مِثْلِ تِلْكَ اَللَّيْلَةِ اَلْمُقْبِلَةِ وَ مَا مِنْ عَبْدٍ يُحْيِيهَا وَ يَدْعُو بِدُعَاءِ اَلْخَضِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلاَّ أُجِيبَ [لَهُ] فَلَمَّا اِنْصَرَفَ طَرَقْتُهُ لَيْلاً فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مَا جَاءَ بِكَ يَا كُمَيْلُ قُلْتُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ دُعَاءُ اَلْخَضِرِ فَقَالَ اِجْلِسْ يَا كُمَيْلُ إِذَا حَفِظْتَ هَذَا اَلدُّعَاءَ فَادْعُ بِهِ كُلَّ لَيْلَةِ جُمُعَةٍ أَوْ فِي اَلشَّهْرِ مَرَّةً أَوْ فِي اَلسَّنَةِ مَرَّةً أَوْ فِي عُمُرِكَ مَرَّةً تُكْفَ وَ تُنْصَرَ وَ تُرْزَقَ وَ لَنْ تُعْدَمَ اَلْمَغْفِرَةَ يَا كُمَيْلُ أَوْجَبَ لَكَ طُولُ اَلصُّحْبَةِ لَنَا أَنْ نَجُودَ لَكَ بِمَا سَأَلْتَ ثُمَّ قَالَ اُكْتُبْ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ اَلَّتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ .... (إقبال الاعمال ج۲ ص۷۰۶)
کمیل بن زیاد گوید با جماعتی به همراه امیرمؤمنان(ع) در مسجد جامع بصره نشسته بودیم. یکی پرسید: معنای "فِیهٰا یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِیمٍ" چیست؟ امیرمؤمنان(ع) فرمود: شب نیمه شعبان مراد است که تقدیر سالیانهٔ خلایق در آن نوشته میشود. هرکس آن شب را اِحیاء بدارد و دعای خضر(س) را بخواند، آنچه خواسته، مستجاب می‌گردد. امیرمؤمنان(ع) که چنین گفت، برخاست و همه برخاستند و مجلس به پایان رسید. شب، خدمت ایشان رسیدم. فرمود: چه می‌خواهی کمیل؟ گفتم: دعای خضر را! فرمود: بنویس و هر شب جمعه یا لااقل ماهی یکبار یا حداقل سالی یکبار بخوان! این دعا کفایتت میکند روزیت را زیاد میکند و باعث پیروزی و مغفرت است. به دلیل این همه سال مصاحبت با ما، تو لایقی که این دعا را داشته باشی. پس شروع به املا کرد و من شروع به نوشتن: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ اَلَّتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ .... تا آخر دعای کمیل.