مِنْ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَمَّا بَعَثَ عَلِيّاً فِي بَعْضِ شُئُونِهِ قَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ تُرْسِلُنِي فِي اَلْأَمْرِ فَأَكُونُ فِيهِ كَالسِّكَّةِ اَلْمُحْمَاةِ فِي اَلْعَيْنِ أَمِ اَلشَّاهِدُ يَرَى مَا لاَ يَرَى اَلْغَائِبُ فَقَالَ بَلِ اَلشَّاهِدُ يَرَى مَا لاَ يَرَاهُ اَلْغَائِبُ. (عین العبرة ج۱ص۵)
رسول خدا(ص) مکرّر علی(ع) را به مأموریت می‌فرستاد. روزی علی(ع) پرسید: وقتی مأموریتی به من محوّل می‌کنید، دقیقاً همان‌را که گفته‌اید انجام دهم یا طبق شرایط و اوضاع تصمیم بگیرم؟ رسول خدا(ص) فرمود: طبق آنچه خودت صلاح میدانی عمل کن. چون تو آنجایی و شرایط را می‌سنجی؛ من که آنجا نیستم!
لَوْ كُشِفَ لِيَ اَلْغِطَاءُ مَا اِزْدَدْتُ يَقِيناً. (عین العبرة ج۱ص۲۲)
علی(ع) فرمود: پرده اگر کنار رود و غیب بر من مکشوف گردد، چیزی به یقینم افزوده نمیشود.