او آیت‌الله شیخ محمد هادی، فرزندِ شیخ محمد جواد است، و نسبش به فقیهِ عراق، شیخ راضیِ نجفی می‌رسد و خاندان بدو منسوب است. در سال ۱۳۶۹ هجری، در خانه‌ای از علم و فضیلت که در نجفِ اشرف به دانش و پرهیزگاری شناخته بود، زاده شد. به مدارسِ رسمی رفت و سپس در مدارسِ «منتدی النشر» که شیخ محمدرضا مظفر بر آن نظارت داشت درآمد، و در کنارِ آن، علومِ حوزوی را در منتدی و بیرونِ آن فرا گرفت. از استادانِ او در مقدمات و سطوح این کسان بودند:
سماحتِ شیخ حسین عمران، سماحتِ سید علی سید ناصر سلمان، سماحتِ شیخ عبدالهادی فضلی، سماحتِ سید عبدالرزاق حکیم، سماحتِ شیخ صادق قاموسی، سماحتِ شیخ بشیر نجفی، سماحتِ سید مهدی روحانی، سماحتِ شیخ محمد صادق جعفری. و پس از گذراندنِ مقدماتِ لازم، در درسِ بحثِ خارج نزدِ شماری از بزرگان حاضر شد:
زعیمِ حوزه‌ی علمیه سید ابوالقاسم خویی، آیت‌الله العظمی سید شهید محمدباقر صدر، آیت‌الله سید شهید عبدالصاحب حکیم، آیت‌الله العظمی شیخ محمدطاهر آل‌شیخ راضی، آیت‌الله العظمی سید محمدسعید حکیم. و پس از شهادتِ سید شهید محمدباقر صدر در سال ۱۹۸۰ و تنگ شدنِ عرصه بر شاگردانش و تعقیبِ آنان، به ایران هجرت کرد. و به‌محضِ رسیدن، به تدریسِ سطوحِ نخستین و عالی پرداخت؛ اصولِ فقهِ شیخ مظفر را درس داد و درس‌هایی در علمِ رجال و مکاسب. همچنین آیاتُ‌الأحکام را در دانشگاهِ جهانیِ آل‌البیت علیهم‌السلام تدریس کرد، و سخنرانی‌های بسیاری در حسینیه‌ی نجفی در قمِ مقدسه و در مرکزِ پژوهش‌های عقایدی ایراد نمود.
در سال ۱۴۱۲ هجری به تدریسِ بحثِ خارج آغازید و بسیاری از فضلا و طلابِ علم در مجلسِ درسِ او حاضر شدند، و تدریسِ این مرحله‌ی عالی را پی گرفت تا آنکه بتِ بغداد در سال ۲۰۰۳ میلادی فرو افتاد؛ آنگاه به قبله‌ی علم و عالمان، نجفِ اشرف، بازگشت و به تدریسِ سطحِ عالی ـ چون مکاسب و کفایه و حلقه‌ی سوم ـ در کنارِ تدریسِ بحثِ خارج پرداخت. و او امروز از فقیهانِ معاصر و از برجسته‌ترین استادانِ شناخته‌شده‌ی حوزه‌ی نجفِ اشرف ـ که خداوند نگاهش دارد ـ به شمار می‌آید، و صدها تن از طلابِ علم در درسِ او در مدرسه‌ی غرویه در حرمِ شریفِ علوی حاضر می‌شوند. از نوشته‌های او:
«بحوث فقهیة» (کتاب الصوم) که در چهار جلد است. و او ـ که برکاتش پایدار باد ـ نوشته‌های بسیاری دارد که برخی در راهِ چاپ است. همچنین مجله‌ی «الزهراء علیها السلام» که در قمِ مقدسه منتشر می‌شود، بیش از یک مقاله از او به این عنوان‌ها منتشر کرده است:
«ضروریِ دین و مذهب»، «اسلام و ایمان». و رساله‌های دیگری از او در مجلاتِ دیگر منتشر شده است؛ و از آن رساله‌ها:
رساله‌ای در درمانِ مرد برای زن و زن برای مرد.
و «محمد بن اسماعیل، پژوهشی رجالی در تعیین و توثیقِ او».