عَنْ عَلِيٍّ قَالَ: تِسْعَةُ أَشْيَاءَ مِنْ تِسْعَةِ أَنْفُسٍ أَقْبَحُ مِنْ غَيْرِهِمْ ضِيقُ اَلذَّرْعِ مِنَ اَلْمُلُوكِ وَ اَلْبُخْلُ مِنَ اَلْأَغْنِيَاءِ وَ سُرْعَةُ اَلْغَضَبِ مِنَ اَلْعُلَمَاءِ وَ اَلصِّبَا مِنَ اَلْكُهُولِ وَ اَلْقَطِيعَةُ مِنَ اَلرُّءُوسِ وَ اَلْكَذِبُ مِنَ اَلْقُضَاةِ وَ اَلدَّمَانَةُ مِنَ اَلْأَطِبَّاءِ وَ اَلْبَذَاءُ مِنَ اَلنِّسَاءِ وَ اَلطَّيْشُ مِنْ ذَوِي اَلسُّلْطَانِ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۸۳)
علی(ع) فرمود: نُه خصلت زشت است و برای نُه دسته، زشت‌تر: کم حوصلگی و کم‌طاقتی از سوی اشراف، بخل از سوی اغنیاء، از کوره دررفتن عالمان، بچه‌گانه رفتار کردن افراد مسنّ، قطع رابطه از سوی رؤسا، دروغگوییِ قضات، اعتیاد برای پزشکان، بد زبانی و فحّاشی برای زنان، و افراط در خشونت برای حاکمان.
عَنْهُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ: أَ لاَ أَدُلُّكُمْ عَلَى مَا يُكَفِّرُ اَلذُّنُوبَ وَ اَلْخَطَايَا إِسْبَاغُ اَلْوُضُوءِ عِنْدَ اَلْمَكَارِهِ وَ اِنْتِظَارُ اَلصَّلاَةِ بَعْدَ اَلصَّلاَةِ فَذَلِكَ اَلرِّبَاطُ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۰۰)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: رسول خدا(ص) برای جبران خطایا و بخشش گناهان دو کار را مؤثر میدانست: وضوی کامل و با توجه، بخصوص در تنگناهای زندگی؛ و به انتظار نماز نشستن و فاصلهٔ دو نماز را به عبادت گذراندن. که از آن در قرآن به رِباط تعبیر شده: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا [سوره آل عمران : ۲۰۰]
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّهُ قَالَ : اَلصَّلَوَاتُ اَلْخَمْسُ كَفَّارَةٌ لِمَا بَيْنَهُنَّ مَا أُجْتُنِبَتِ اَلْكَبَائِرُ وَ هِيَ اَلَّتِي قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ - إِنَّ اَلْحَسَنٰاتِ يُذْهِبْنَ اَلسَّيِّئٰاتِ ذٰلِكَ ذِكْرىٰ لِلذّٰاكِرِينَ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۳۵)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: نمازهای پنجگانه کفّارهٔ غفلت ها و سیئاتِ میان آنهاست، خدا هم فرموده: حسنات، سیّئات را پاک میکند. مگر آنکه خدای ناکرده، بنده مرتکب کبیره‌ای شود.
عَنْهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ : مَنْ سَمِعَ اَلنِّدَاءَ وَ هُوَ فِي اَلْمَسْجِدِ ثُمَّ خَرَجَ فَهُوَ مُنَافِقٌ إِلاَّ رَجُلٌ يُرِيدُ اَلرُّجُوعَ إِلَيْهِ أَوْ يَكُونَ عَلَى غَيْرِ طَهَارَةٍ فَيَخْرُجَ لِيَتَطَهَّرَ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۴۷)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرکس در مسجد باشد و اذان گفته شود و او از مسجد خارج شود و نماز و جماعت را ترک کند، منافق است. مگر آنکه برای وضو خارج شده یا زود برگردد.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ : مَنْ وُلِدَ لَهُ مَوْلُودٌ فَلْيُؤَذِّنْ فِي أُذُنِهِ اَلْيُمْنَى وَ لْيُقِمْ فِي اَلْيُسْرَى فَإِنَّ ذَلِكَ عِصْمَةٌ لَهُ مِنَ اَلشَّيْطَانِ وَ أَنَّهُ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَمَرَنِي أَنْ يُفْعَلَ ذَلِكَ بِالْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ وَ أَنْ يُقْرَأَ مَعَ اَلْأَذَانِ وَ اَلْإِقَامَةِ فِي آذَانِهِمَا فَاتِحَةُ اَلْكِتَابِ وَ آيَةُ اَلْكُرْسِيِّ وَ آخِرُ سُورَةِ اَلْحَشْرِ وَ سُورَةُ اَلْإِخْلاَصِ وَ اَلْمُعَوِّذَتَيْنِ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۴۷)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: رسول خدا(ص) میفرمود پدر در گوش راست نوزادش اذان و در گوش چپش اقامه بگوید تا شیطان حفظش کند. و فرمود: مرا هم فرمان داد که در گوش حسن و حسین وقتی متولّد شدند اذان و اقامه بگویم و فرمود: همراه اذان و اقامه در هر گوش، حمد و آیت‌الکرسی و آخر حشر و اخلاص و معوّذتین را هم بخوانم.
عَنْهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: أَتِمُّوا اَلصُّفُوفَ فَإِنَّ اَللَّهَ وَ مَلاَئِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى اَلَّذِينَ يُتِمُّونَ اَلصُّفُوفَ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۵۵)
علی(ع) میفرمود: صفهای نماز جماعت را تکمیل کنید. زیرا که خدا و ملائکه بر تکمیل‌کنندگان صف درود می‌فرستند.
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّهُ قَالَ : إِذَا اِسْتَفْتَحْتَ اَلصَّلاَةَ فَقُلْ إِنّى وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ اَلسَّمَاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضَ حَنِيفاً مُسْلِماً وَ مَا أَنَا مِنَ اَلْمُشْرِكِينَ - إِنَّ صَلاَتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيَايَ وَ مَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ وَحْدَهُ لاٰ شَرِيكَ لَهُ وَ بِذَلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۱۵۷)
امیرمؤمنان(ع) پیش از تکبیرةالاحرام نماز می‌گفت: إنّى وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضَ حَنِيفاً مُسْلِماً وَ مَا أَنَا مِنَ اَلْمُشْرِكِينَ - إِنَّ صَلاٰتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيَايَ وَ مَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ وَحْدَهُ لاٰ شَرِيكَ لَهُ وَ بِذٰلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ : مَنْ أَرَادَ شَيْئاً مِنْ قِيَامِ اَللَّيْلِ فَأَخَذَ مَضْجَعَهُ فَلْيَقُلْ اَللَّهُمَّ لاَ تُنْسِنِي ذِكْرَكَ وَ لاَ تَجْعَلْنِي مِنَ اَلْغَافِلِينَ أَقُومُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ تَعَالَى سَاعَةَ كَذَا وَ كَذَا فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُوَكِّلُ بِهِ مَلَكاً يُنَبِّهُهُ تِلْكَ اَلسَّاعَةَ وَ مَنْ أَرَادَ شَيْئاً مِنْ قِيَامِ اَللَّيْلِ فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ حَتَّى يُصْبِحَ كَانَ نَوْمُهُ صَدَقَةً مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يُتَمِّمُ اَللَّهُ لَهُ قِيَامَ لَيْلَتِهِ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۲۱۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: رسول خدا(ص) توصیه میکرد که هرکس شب قصد بیدار شدن و تهجّد دارد، موقع خواب، رختخوابش را بگیرد و بگوید: "خدایا! مرا از ذکرت محروم نساز و از غافلان قرار مده؛ اگر تو بخواهی فلان ساعت برای عبادت برمیخیزم". در اینصورت خدا فرشته‌ای را مأمور بیدار کردن وی در آن ساعت میکند و اگر باز خواب بر او چیره شد، خوابش هدیه‌ای از جانب خداست و خدا قیام آن شب را به حسابش منظور میکند.
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّهُ قَالَ : لَوْ لاَ أَنَّ اَللَّهَ خَلَقَ اِبْنَ آدَمَ أَحْمَقَ مَا عَاشَ وَ لَوْ عَلِمَتِ اَلْبَهَائِمُ أَنَّهَا تَمُوتُ كَمَا تَعْلَمُونَ مَا سَمِنَتْ لَكُمْ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۲۲۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: اگر خدا آدم را احمق خلق نمیکرد، معیشت آدمیان شکل نمی‌گرفت. بهائم اگر میدانستند که مرگی هست، چنین چاق نمی‌شدند.
عَنْهُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ : أَنَّهُ نَظَرَ إِلَى نَعْشٍ رُبِطَتْ عَلَيْهِ خُمُرٌ بَيْنَ أَحْمَرَ وَ أَخْضَرَ وَ أَصْفَرَ زُيِّنُ بِهَا فَأَمَرَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ بِهَا فَنُزِعَتْ وَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ أَوَّلُ عَدْلِ اَلآخِرَةِ اَلْقُبُورُ لاَ يُعْرَفُ فِيهَا شَرِيفٌ مِنْ وَضِيعٍ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۲۳۲)
امیرمؤمنان(ع) دید که بر جنازه‌ای پارچه‌های فاخری به رنگ قرمز و سبز و زرد افکنده بودند. فرمود آنها را کنار بزنند و فرمود از رسول خدا(ص) شنیدم که: آغاز عدل آخرت از قبور است و نباید از قبر، ثروتمند از فقیر بازشناخته شود.
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ : اَلْعُمْرَةُ إِلَى اَلْعُمْرَةِ كَفَّارَةٌ مَا بَيْنَهُمَا وَ اَلْحِجَّةُ اَلْمُتَقَبَّلَةُ ثَوَابُهَا اَلْجَنَّةُ وَ مِنَ اَلذُّنُوبِ ذُنُوبٌ لاَ تُغْفَرُ إِلاَّ بِعَرَفَاتٍ. أَيُّهَا اَلنَّاسُ عَلَيْكُمْ بِالْحَجِّ وَ اَلْعُمْرَةِ فَتَابِعُوا بَيْنَهُمَا فَإِنَّهُمَا يَغْسِلاَنِ اَلذُّنُوبَ كَمَا يَغْسِلُ اَلْمَاءُ اَلدَّرَنَ وَ يَنْفِيَانِ اَلْفَقْرَ كَمَا تَنْفِي اَلنَّارُ خَبَثَ اَلْحَدِيدِ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۲۹۴)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: رسول خدا(ص) میفرمود: عُمره، کفّارهٔ گناهان است و حجِّ مقبول، ثوابش بهشت است و بعضی گناهان جز در عرفات پاک نمی‌شوند. ای مردم، حجّ و عمره بجا آورید که این دو گناهان شما را می‌شویند چون آب که چرک را می‌شوید و فقر را برطرف می‌سازند چون آتش که ناخالصی آهن را برطرف می‌سازد.
قَالَ عَلِيٌّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ : وَ لاَ يَحِلُّ لِلْجَبَانِ أَنْ يَغْزُوَ لِأَنَّهُ يَنْهَزِمُ سَرِيعاً وَ لَكِنْ لِيَنْظُرَ مَا كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَغْزُوَ بِهِ فَلْيُجَهِّزْ بِهِ غَيْرَهُ فَإِنَّ لَهُ مِثْلَ أَجْرِهِ وَ لاَ يُنْقَصُ مِنْ أَجْرِهِ شَيْءٌ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۳۴۲)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: ترسو نباید به جنگ رود، چون احتمال شکستش زیاد است. بجایش مجاهدین را تجهیز کند تا مثل آنها اجر برد. در اینصورت ثوابش کمتر از آنها نیست.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ : مِنْ سُنَّةِ اَلسَّفَرِ إِذَا خَرَجَ اَلْقَوْمُ وَ كَانُوا رُفَقَاءَ أَنْ يُخْرِجُوا نَفَقَاتِهِمْ جَمِيعاً فَيَجْمَعُوهَا وَ يُنْفِقُوا مِنْهَا مَعاً فَإِنَّ ذَلِكَ أَطْيَبُ لِأَنْفُسِهِمْ وَ أَحْسَنُ لِذَاتِ بَيْنِهِمْ. (دعائم‌الاسلام ج۱ ص۳۴۶)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: سنّت در سفر این است که تمام رفقاء هرچه دارند وسط بگذارند و از آنچه جمع شده با هم خرج کنند. این کار برای همه خوش‌تر است و به همدلی کمک میکند.
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ : أَنَّهُ كَانَ يَأْكُلُ اَلرُّمَّانَ بِشَحْمِهِ وَ يَأْمُرُ بِذَلِكَ وَ يَقُولُ هُوَ دَبَّاغُ اَلْمَعِدَةِ وَ لَيْسَ مِنْ رُمَّانَةٍ إِلاَّ وَ فِيهَا حَبَّةٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ فَإِذَا شَذَّ مِنْهَا شَيْءٌ أَيْ سَقَطَ فَتَتَبَّعُوهُ فَكُلُوهُ وَ كَانَ لاَ يُشَارِكُ أَحَداً فِي اَلرُّمَّانَةِ وَ يَتَّبَّعُ مَا سَقَطَ مِنْهَا وَ يَقُولُ مَا أَدْخَلَ أَحَدٌ اَلرُّمَّانَةَ جَوْفَهُ إِلاَّ طَرَدَ مِنْهُ وَسْوَاسَ اَلشَّيْطَانِ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۱۱۲)
امیرمؤمنان(ع) انار را با پوست نازک لابلایش می‌خورد و معتقد بود که معده را دباغی میکند و میفرمود: در هر انار، دانه‌ای بهشتی است. پس اگر دانه‌ای موقع خوردن می‌افتاد، پیدایش میکرد و آنرا هم می‌خورد و کسی را در انار شریک نمیکرد. میفرمود: انار وسواس شیطان را از دل می‌زداید.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ : اِعْتَلَّ اَلْحُسَيْنُ فَاشْتَدَّ وَجَعُهُ فَاحْتَمَلَتْهُ فَاطِمَةُ فَأَتَتْ بِهِ اَلنَّبِيَّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مُسْتَغِيثَةً مُسْتَجِيرَةً فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ اُدْعُ اَللَّهَ لاِبْنِكَ أَنْ يَشْفِيَهُ وَ وَضَعَتْهُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَامَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَتَّى جَلَسَ عِنْدَ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ يَا فَاطِمَةُ يَا بُنَيَّةِ إِنَّ اَللَّهَ هُوَ اَلَّذِي وَهَبَهُ لَكِ وَهُوَ قَادِرٌ عَلَى أَنْ يَشْفِيَهُ فَهَبَطَ عَلَيْهِ جَبْرَئِيلُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اَللَّهَ لَمْ يُنْزِلْ عَلَيْكَ سُورَةً مِنَ اَلْقُرْآنِ إِلاَّ فِيهَا فَاءٌ وَ كُلُّ فَاءٍ مِنْ آفَةٍ مَا خَلاَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ فَإِنَّهُ لَيْسَ فِيهَا فَاءٌ فَادْعُ بِقَدَحٍ مِنْ مَاءٍ فَاقْرَأْ فِيهِ اَلْحَمْدَ أَرْبَعِينَ مَرَّةً ثُمَّ صُبَّهُ عَلَيْهِ فَإِنَّ اَللَّهَ يَشْفِيهِ فَفَعَلَ ذَلِكَ فَكَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۱۴۶)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: حسین بیمار شد و بیماری‌اش شدّت یافت. به حدّی که فاطمه مضطرّ شد و او را پیش پیامبر(ص) برد و از وی چاره خواست. پیامبر(ص) کنار حسین نشست و فرمود: دخترم، این فرزند را خدا به تو بخشیده و تنها کسی که قادر است شفایش دهد، خود خداست. پس جبرئیل نازل شد و فرمود: حرف فاء دلالت بر آفت دارد و تنها سوره‌ای که فاء ندارد سورهٔ حمد است. پس بر ظرف آبی چهل حمد بخوان و از آبش بر حسین بپاش؛ خدا شفایش میدهد. پیامبر(ص) چنین کرد و چنان شد.
عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ : أَنَّهُ كَانَ فِي نَقْشِ خَاتَمِهِ عَلِيٌّ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۱۶۵)
نقش خاتم امیرمؤمنان(ع) این بود: عَلِيٌّ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ. گوییم: از این روایت استحباب این نقش خاتم نتیجه گرفته میشود. به این نحو که هرکس نام خودش را حکّ کند بعلاوه عبارت یؤمن بالله را.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّ رَجُلاً مِنَ اَلْأَنْصَارِ أَتَى إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِابْنَتِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ إِنَّ زَوْجَهَا ضَرَبَهَا فَأَثَّرَ فِي وَجْهِهَا فَأَقِدْهَا مِنْهُ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ذَلِكَ لَكَ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ - اَلرِّجَالُ قَوّامُونَ عَلَى اَلنِّسَاءِ بِما فَضَّلَ اَللهُ بَعْضَهُمْ عَلىٰ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ فَالصّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اَللهُ وَ اَللاّتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اُهْجُرُوهُنَّ فِي اَلْمَضاجِعِ وَ اِضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاٰ تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً أَيْ قَوّامُونَ بِالْأَدَبِ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ أَرَدْتُ أَمْراً وَ أَرَادَ اَللَّهُ غَيْرَهُ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۲۱۷)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: مردی از انصار دست دخترش را گرفت و پیش پیامبر(ص) آمد و از دامادش شکایت کرد که دخترش را زده بطوریکه اثر آن زدن هنوز در صورت زن دیده میشد. رسول خدا(ص) به او حق داد اما بلافاصله آیه نازل شد: اَلرِّجالُ قَوّامُونَ عَلَى اَلنِّساءِ بِما فَضَّلَ اَللهُ بَعْضَهُمْ عَلىٰ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ فَالصّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اَللهُ وَ اَللاّتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اُهْجُرُوهُنَّ فِي اَلْمَضاجِعِ وَ اِضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاٰ تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً. رسول خدا(ص) فرمود: مرد میتواند زن را ادب کند؛ معنای قوّامون همین است. سپس فرمود: این خواست خدا و خواست خدا بر خواست تو مقدّم است.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ : مَنِ اِشْتَرَى مَا لاَ يَحْتَاجُ إِلَيْهِ بَاعَ مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۲۵۵)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: کسی که چیزی را که نیاز ندارد میخرد، روزی مجبور میشود چیزی را بفروشد درحالیکه به آن نیاز دارد.
جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّهُ كَانَ يَقْضِي لِلْمُطَلَّقَةِ بِالْمُتْعَةِ وَ يَقُولُ بَيَانُ ذَلِكَ فِي كِتَابِ اَللَّهِ ثُمَّ- عَلَى اَلْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى اَلْمُقْتِرِ قَدَرُهُ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۲۹۳)
امام صادق(ع) فرمود: امیرمؤمنان(ع) برای زن مطلّقه، متعه را تجویز میکرد و میفرمود دلیلش در کتاب خدا این آیه است: کسی که توان دارد بقدر خودش و کسی که ناتوان است بقدر خودش!
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ : رُدُّوا اَلسَّائِلَ وَ لَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ وَ أَعْطُوا اَلسَّائِلَ وَ لَوْ جَاءَ عَلَى فَرَسٍ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۳۳۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: به سائل چیزی بدهید حتی اگر گمان غنی بودنش میرود، ولو شده خرمایی.
جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ : أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ لاَ يَزِيدُ اَلْمُرْتَدَّ عَلَى تَرْكِهِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ يَسْتَتِيبُهُ فَإِذَا كَانَ اَلْيَوْمُ اَلرَّابِعُ قَتَلَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُسْتَتَابَ ثُمَّ يَقْرَأُ إِنَّ اَلَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ اِزْدَادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اَللهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ. (دعائم‌الاسلام ج۲ ص۴۷۹)
امام صادق(ع) فرمود: امیرمؤمنان(ع) سه روز درحالیکه مرتدّ را به توبه دعوت میکرد برای تو بهٔ وی صبر میکرد اما اگر توبه نمیکرد در روز چهارم وی را میکشت و استناد میکرد به: إِنَّ اَلَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ اِزْدَادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اَللهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ.