مُعَاوِیَةَ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَیْهِ السَّلامُ قَالَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلامُ : إِذَا اِخْتَلَفَ رُمْحَانِ بِالشَّامِ فَهُوَ آیَةٌ مِنْ آیَاتِ اَللَّهِ تَعَالَی قِیلَ ثُمَّ مَهْ قَالَ ثُمَّ رَجْفَةٌ تَکُونُ بِالشَّامِ یَهْلِكُ فِیهَا مِائَةُ أَلْفٍ یَجْعَلُهَا اَللَّهُ رَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِینَ وَ عَذَاباً عَلَی اَلْکافِرِینَ فَإِذَا کانَ ذَلِكَ فَانْظُرُوا إِلَی أَصْحَابِ اَلْبَرَاذِینِ اَلشُّهْبِ وَ اَلرَّایَاتِ اَلصُّفْرِ تُقْبِلُ مِنَ اَلْمَغْرِبِ حَتَّی تَحُلَّ بِالشَّامِ فَإِذَا کانَ ذَلِكَ فَانْتَظِرُوا خَسْفاً بِقَرْیَةٍ مِنْ قُرَی اَلشَّامِ یُقَالُ لَهَا حَرَسْتَا فَإِذَا کانَ ذَلِكَ فَانْتَظِرُوا اِبْنَ آکِلَةِ اَلْأَکْبَادِ بِوَادِي اَلْیَابِسِ. (الغیبة للطوسی ج۱ ص۴۶۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: وقتی در شام دو نفر که مدعی حکومت‌اند باهم درافتادند، این مخالفت آیه‌ای از نشانه‌های خداوند است. بعد از آن، شام از این اختلاف چنان دچار ناامنی می‌شود که یکصدهزار نفر در آن به هلاکت می‌رسند و خداوند این ماجرا را برای مؤمنان رحمت و برای کفار عذاب قرار می‌دهد. زمانی که این اتفاق می‌افتد، نگاه کنید به اصحاب براذین و سواران نیرومند و سربع و بیرق‌های زرد که از سمت مغرب می‌آیند و وارد شام می‌شوند. پس در این حال منتظر فرو رفتن یکی از دهات شام در زمین باشید که نامش حَرَستا است. وقتی کار به اینجا کشید، منتظر خروج پسر زن جگرخوار(سُفیانی) از منطقهٔ خشک باشید.
کانَ أَمِیرُ اَلْمُؤْمِنِینَ عَلَیْهِ السَّلامُ یَقُولُ : لاَ یَزَالُ اَلنَّاسُ یَنْقُصُونَ حَتَّی لاَ یُقَالَ اَللَّهُ فَإِذَا کانَ ذَلِكَ ضَرَبَ یَعْسُوبُ اَلدِّینِ بِذَنَبِهِ فَیَبْعَثُ اَللَّهُ قَوْماً مِنْ أَطْرَافِهَا [وَ] یَجِیئُونَ قَزَعاً کَقَزَعِ اَلْخَرِیفِ وَ اَللَّهِ إِنِّي لَأَعْرِفُهُمْ وَ أَعْرِفُ أَسْمَاءَهُمْ وَ قَبَائِلَهُمْ وَ اِسْمَ أَمِیرِهِمْ [وَ مُنَاخَ رِکابِهِمْ] وَ هُمْ قَوْمٌ یَحْمِلُهُمُ اَللَّهُ کَیْفَ شَاءَ مِنَ اَلْقَبِیلَةِ اَلرَّجُلَ وَ اَلرَّجُلَیْنِ حَتَّی بَلَغَ تِسْعَةً فَیَتَوَافَوْنَ مِنَ اَلْآفَاقِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ [رَجُلاً] عِدَّةَ أَهْلِ بَدْرٍ وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ: أَیْنَ مَا تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اَللهُ جَمِیعاً إِنَّ اَللهَ عَلیٰ کُلِّ شَيْءٍ قَدِیرٌ حَتَّی إِنَّ اَلرَّجُلَ لَیَحْتَبِي فَلاَ یَحُلُّ حُبْوَتَهُ حَتَّی یُبَلِّغَهُ اَللَّهُ ذَلِكَ. (الغیبة للطوسی ج۱ ص۴۷۷)
امیرمؤمنان(ع) می‌فرمود: همواره مردمِ دین‌دار کم می‌شوند، به اندازه‌ای که دیگر نام خدا برده نمی شود. وقتی کار به اینجا کشیده شد، پیشوای دین قیام می‌کند و خداوند گروهی را از اطراف و اکناف زمین مبعوث می‌فرماید و آن‌ها همانند ابرهای بهاری با سرعت می‌آیند. به خدا قسم که من آن‌ها را و اسامی‌شان را و قبایل و طایفه‌شان را می‌شناسم. خداوند آن‌ها را جمع می‌کند و از هر قبیله و طایفه‌ای یك یا دو نفر تا نه نفر جمع می‌شوند. آن‌ها ۳۱۳ نفر و به تعداد اصحاب بدر می‌باشند. خدا فرموده: أَیْنَ مَا تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اَللهُ جَمِیعاً إِنَّ اَللهَ عَلیٰ کُلِّ شَيْءٍ قَدِیرٌ. حتی اگر مردی زانوهای خود را بسته باشد، هنوز آن را باز نکرده، خداوند او را هم به سرعت به قیام حضرت می‌رساند.