عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ طَاوُسٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ قَالَ : كُنَّا جُلُوساً مَعَ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِذْ دَخَلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ وَ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ. و قَالَ: أَمَرَ اللهُ بِهذا اللَّقَبَ و لاَ يَجُوزُ أَنْ يُسَمَّى بِهَذَا اَلاِسْمِ مَنْ لَمْ يُسَمِّهِ اَللَّهُ تَعَالَى بِهِ. (مائة منقبة ج۱ ص۵۱)
رسول خدا(ص) علی(ع) را امیرمؤمنین نامید و فرمود: این لقب از جانب خداست و کسی حق ندارد این لقب را بیجا استفاده و نسبت به دیگران استعمال کند.
مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّهُ كَانَ جَالِساً فِي اَلرَّحْبَةِ وَ اَلنَّاسُ حَوْلَهُ فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ إِنَّكَ بِالْمَكَانِ اَلَّذِي أَنْزَلَكَ اَللَّهُ فِيهِ وَ أَبُوكَ مُعَذَّبٌ فِي اَلنَّارِ فَقَالَ لَهُ مَهْ فَضَّ اَللَّهُ فَاكَ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً لَوْ شَفَعَ أَبِي فِي كُلِّ مُذْنِبٍ عَلَى وَجْهِ اَلْأَرْضِ لَشَفَّعَهُ اَللَّهُ تَعَالَى (فِيهِمْ أَ أَبِي) مُعَذَّبٌ بِالنَّارِ وَ [أَنَا] اِبْنُهُ قَسِيمُ اَلْجَنَّةِ وَ اَلنَّارِ. (مائة منقبة ج۱ ص۱۷۴)
راوی گوید امیرمؤمنان (ع) در میدان فراخ جلوی مسجد کوفه نشسته بود و مردم در اطرافش حلقه زده بودند که بی‌جهت مردی زبان درازی کرد و گفت: ای امیرمؤمنان! تو چنین مقام بلندی داری و پدرت در آتش معذب است. امیرمؤمنان (ع) به او تشر زد که: ساکت شو! خدا دهانت را گِل بگیرد. قسم به خدایی که محمد را به نبوت مبعوث کرد، اگر پدرم برای تمام گناهکاران زمین شفاعت کند، خدا از او می‌پذیرد. می‌شود پدر در آتش معذّب باشد و فرزندش، قسیم نار و جنّت باشد؟!