قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : خُذُوا مِنْ كُلِّ عِلْمٍ أَزْوَاحَهُ، وَ دَعُوا ظُرُوفَهُ، فَإِنَّ اَلْعِلْمَ كَثِيرٌ وَ اَلْعُمُرَ قَصِيرٌ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۹)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: از علوم، روحشان را بگیرید و ظرفشان را رها کنید. علوم بسیارند و عمر کوتاه است.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : اِصْطَنِعِ اَلْخَيْرَ إِلَى مَنْ هُوَ أَهْلُهُ وَ مَنْ لَيْسَ مِنْ أَهْلِهِ، فَإِنْ لَمْ تُصِبْ أَهْلَهُ فَأَنْتَ أَهْلُهُ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: خوبی کن؛ هم به آنکس که لایق خوبیست و هم به آنکس که لایقش نیست. چون تو لایق خوبی کردنی.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : مَا نِلْتَ مِنْ دُنْيَاكَ فَلاَ تُكْثِرْ بِهِ فَرَحاً، وَ مَا فَاتَكَ مِنْهَا فَلاَ تَأْسَ عَلَيْهِ جَزَعاً، وَ لْيَكُنْ هَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ اَلْمَوْتِ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۴۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: اگر به چیزی از دنیا رسیدی، زیاد خوشحالی مکن و اگر چیزی از کَفَت رفت، بر آن جزع مکن. همّتت را صرف کن در آنچه مربوط به پس از دنیاست.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : بِسْمِ اَللَّهِ شِفَاءٌ مِنْ كُلِّ دَاءٍ، وَ عَوْنٌ لِكُلِّ دَوَاءٍ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۴۲)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: "بِسم الله" شفا از هر دردیست و یاوری است برای هر دوا.
رُوِيَ: أَنَّ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ رَأَى رَجُلاً يُصَلِّي، وَ قَدْ رَفَعَ يَدَيْهِ بِالدُّعَاءِ حَتَّى بَانَ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ، وَ رَفَعَ صَوْتَهُ، وَ شَخَصَ بِبَصَرِهِ، فَقَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اُغْضُضْ طَرْفَكَ فَلَنْ تَرَاهُ، وَ أُحْطُطْ يَدَكَ فَلَنْ تَنَالَهُ، وَ اِخْفِضْ صَوْتَكَ فَهُوَ أَسْمَعُ اَلسَّامِعِينَ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۴۹)
امیرمؤمنان(ع) دید کسی دست به دعا بالا برده و در دعا صدایش را بلند کرده و به آسمان چشم دوخته. پس فرمود: چشمت را درویش کن که خدا را نمی‌توانی ببینی؛ دستت را کوتاه کن که به خدا دست نیابی؛ و صدایت را آهسته کن که خدا شنواست.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : مَنْ أَحْسَنَ عِبَادَةَ اَللَّهِ فِي شَبَابِهِ، لَقَّاهُ اَللَّهُ اَلْحِكْمَةَ عِنْدَ شَيْبِهِ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۴۹)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرکس در جوانی، خوب خدا را عبادت کند، در پیری خدا به او حکمت القاء خواهد کرد.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : اَلنَّاسُ عَامِلاَنِ: عَامِلٌ فِي اَلدُّنْيَا قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ وَ يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُ اَلْفَقْرَ، وَ يَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ، فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ، وَ آخَرُ عَمِلَ فِي اَلدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا، فَجَاءَهُ اَلَّذِي [لَهُ] مِنَ اَلدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ، فَأَصْبَحَ مَلِكاً عِنْدَ اَللَّهِ لاَ يَسْأَلُ اَللَّهَ شَيْئاً فَيَمْنَعَهُ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۵۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: دو جور آدم هست: یکی که دنیا مشغولش کرده و از آخرت بازش داشته و در حالی که خدا به خودش روزی داده، همیشه می‌ترسد که بازماندگانش فقیر بشوند. پس عمرش را در این راه به هدر می‌دهد که برای بازماندگانش مالی برجا بگذارد. و دومی، کسی که در دنیا برای آخرتش کار می‌کند. پس دنیا هم بدون آنکه برایش زحمتی بکشد پیش او می‌آید و خودش را به او تقدیم می‌کند. چنین کسی پیش خدا به پادشاهی می‌ماند که هرچه اراده می‌کند به او تقدیم می‌شود.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ لِسَلْمَانَ اَلْفَارِسِيِّ - رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ-: إِنَّ مَثَلَ اَلدُّنْيَا مَثَلَ اَلْحَيَّةِ: لَيِّنٌ مَسُّهَا، قَاتِلٌ سَمُّهَا، فَأَعْرِضْ عَمَّا يُعْجِبُكَ مِنْهَا: . (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۵۵)
امیرمؤمنان(ع) به سلمان فارسی فرمود: دنیا مانند مار است؛ ظاهرش لطیف است، اما گزشش کشنده است. پس در دنیا از آنچه که چشمت را گرفت، اعراض کن!
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : اَلْعَفْوُ عَنِ اَلْمُقِرِّ لاَ عَنِ اَلْمُصِرِّ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۵۵)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: مستحقّ عفو کسی است که به خطای خود اقرار می‌کند و پشیمان است؛ نه کسی که از خطای خود نادم نیست و به آن افتخار می‌کند!
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : اِتَّقُوا مَنْ تُبْغِضُ قُلُوبُكُمْ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۶۳)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: همیشه از کسی که قلباً از او خوشتان نمی‌آید، بترسید.
قَالَ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْأَنْصَارِيُّ : تَبِعْتُ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ، فَتَنَفَّسْتُ فَالْتَفَتَ إِلَيَّ، وَ قَالَ: يَا جَابِرُ مَا هَذَا اَلتَّنَفُّسُ عَلَى دُنْيَا مَلاَذُّهَا خَمْسٌ: مَأْكُولٌ، وَ مَشْرُوبٌ، وَ مَلْبُوسٌ، وَ مَرْكُوبٌ، وَ مَنْكُوحٌ فَأَلَذُّ اَلْمَأْكُولِ اَلْعَسَلُ، وَ هُوَ رِيقُ ذُبَابَةٍ وَ أَلَذُّ اَلْمَشْرُوبِ اَلْمَاءُ، وَ كَفَى بِرَخْصِهِ وَ إِبَاحَتِهِ وَ أَلَذُّ اَلْمَلْبُوسِ اَلدِّيبَاجُ، وَ هُوَ لُعَابُ دُودَةٍ وَ أَلَذُّ اَلْمَرْكُوبِ اَلدَّوَابُّ، وَ هِيَ قَوَاتِلُ وَ أَلَذُّ اَلْمَنْكُوحِ اَلنِّسَاءُ، وَ هُنَّ مَبَالٌ لِمَبَالٍ، وَ إِنَّمَا يُرَادُ أَحْسَنُ مَا فِي اَلْمَرْأَةِ لا أقبح[لِأَقْبَحِ] مَا فِيهَا. قَالَ جَابِرٌ : فَانْصَرَفْتُ وَ أَنَا أَزْهَدُ اَلنَّاسِ فِي اَلدُّنْيَا. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۶۸)
راوی گوید به دنبال امیرمؤمنان (ع) می‌رفتم که آهی کشیدم. رو به من کرد و فرمود: برای دنیا آه می‌کشی؟! لذایذ دنیا پنج چیز بیشتر نیست: مأکول، مشروب، ملبوس، مرکوب، و منکوب. بهترین مأکول دنیا که عسل است، بالاآوردهٔ حشره‌ای است و بهترین مشروب دنیا که آب است در اختیار همه هست و بهترین ملبوس دنیا که ابریشم است، تنیدهٔ کرمی است و بهترین مرکب دنیا گاهی قاتل آدم است و بهترین منکوح که زن است، فَرْجی است و بس. راوی گوید از آنروز که امیرمؤمنان(ع) چنین فرمایش نمود، زاهد شدم.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : اِعْلَمُوا أَنَّ أَصْغَرَ اَلْحَسَدِ أَكْبَرُ دَاءِ اَلْجَسَدِ يَبْتَدِئُ بِجَسَدِهِ كَالْوَلَدِ وَ اَلْوَالِدِ ثُمَّ يَنْتَقِلُ عَنِ اَلْأَقَارِبِ إِلَى اَلْأَبَاعِدِ، فَأَعَاذَكُمُ اَللَّهُ مِنَ اَلْحَسَدِ وَ اَلنَّكَدِ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۶۹)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: .
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : أَفْضَلُ اَلْأُمُورِ اَلتَّسْلِيمُ إِلَى اَللَّهِ تَعَالَى، وَ اَلرَّاحَةُ إِلَى اَلْيَقِينِ وَ أَيْنَ اَلْمَهْرَبُ مِمَّا هُوَ كَائِنٌ؟ وَ إِنَّمَا تَنْقَلِبُ فِي كَفِّ اَلطَّالِبِ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۷۰)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: بهترین کار، تسلیم شدن در برابر خداست و آرام گرفتن در پناه یقین به اینکه "از آنچه مقدر است، نتوان گریخت". دنیا در کفِ دستِ طالب، مُنقلِب می‌شود و نهایتاً آن‌چیزی به هرکس میرسد که خدا تقدیر نموده.
قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ : مَا سَأَلَنِي أَحَدٌ قَطُّ حَاجَةً إِلاَّ كَانَ لَهُ اَلْفَضْلُ عَلَيَّ. قِيلَ: لِمَ ذَاكَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ؟ قَالَ: لِأَنَّهُ يَسْأَلُنِي بِالْوَجْهِ اَلَّذِي يَسْأَلُ بِهِ رَبَّهُ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۷۰)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: هرگاه کسی از من چیزی خواست، نگاه به صورتش مرا شرمنده کرد. پرسیدند چرا؟ فرمود: چون دیدم با همان صورتی که به خدا رو می‌کند و از خدا چیزی می‌خواهد، به من نیز رو کرده و از من تقاضایی دارد.
أَخْبَرَنِي اَلشَّيْخُ أَبُو اَلْقَاسِمِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْمُفِيدُ رَحِمَهُ اَللَّهُ، قَالَ: حَدَّثَ أَبُو مُحَمَّدٍ هَارُونُ بْنُ مُوسَى اَلتَّلَّعُكْبَرِيُّ رَحِمَهُ اَللَّهُ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ مُحَمَّدُ اِبْنُ هَمَّامٍ ، قَالَ: حَدَّثَنِي جَعْفَرُ [بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَالِكٍ اَلْفَزَارِيُّ ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ] بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو نُعَيْمٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ اَلْأَنْصَارِيُّ ، قَالَ: كُنْتُ حَاضِراً عِنْدَ اَلْمُسْتَجَارِ بِمَكَّةَ وَ جَمَاعَةٌ يَطُوفُونَ بِهَا زُهَاءَ ثَلاَثِينَ رَجُلاً لَمْ يَكُنْ [فِيهِمْ] مُخْلِصٌ غَيْرَ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْقَاسِمِ اَلْعَلَوِيِّ فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ فِي اَلْيَوْمِ اَلسَّادِسِ مِنْ ذِي اَلْحِجَّةِ مِنْ سَنَةِ ثَلاَثٍ وَ تِسْعِينَ وَ مِائَتَيْنِ إِذْ خَرَجَ عَلَيْنَا شَابٌّ مِنَ اَلطَّوَافِ عَلَيْهِ إِزَارٌ نَاصِعٌ مُحْرِماً فِيهِ، وَ فِي يَدِهِ نَعْلاَنِ. فَلَمَّا رَأَيْنَاهُ قُمْنَا هَيْبَةً لَهُ وَ إِجْلاَلاً، فَلَمْ يَبْقَ مِنَّا أَحَدٌ إِلاَّ قَامَ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ، حَتَّى جَلَسَ مُتَوَسِّطاً، وَ نَحْنُ حَوْلَهُ، ثُمَّ اِلْتَفَتَ يَمِيناً وَ شِمَالاً، فَقَالَ: أَ تَدْرُونَ مَا كَانَ يَقُولُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ بَعْدَ صَلاَتِهِ؟ قُلْنَا: وَ مَا كَانَ يَقُولُ؟ قَالَ: كَانَ يَقُولُ: إِلَيْكَ رُفِعَتِ اَلْأَصْوَاتُ، وَ لَكَ عَنَتِ اَلْوُجُوهُ، وَ لَكَ خَضَعَتِ اَلرِّقَابُ وَ إِلَيْكَ اَلتَّحَاكُمُ فِي اَلْأَعْمَالِ، يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ خَيْرَ مَنْ أَعْطَى، يَا صَادِقُ يَا بَارُّ يَا مَنْ لاَ يُخْلِفُ اَلْمِيعَادَ ، يَا مَنْ أَمَرَ بِالدُّعَاءِ، وَ وَعَدَ بِالْإِجَابَةِ. يَا مَنْ قَالَ اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ يَا مَنْ قَالَ وَ إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ اَلدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ يَا مَنْ قَالَ قُلْ يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللهِ [لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ، هَا أَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ اَلْمُسْرِفُ وَ أَنْتَ اَلْقَائِلُ: لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللهِ] إِنَّ اَللهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ ثُمَّ نَظَرَ يَمِيناً وَ شِمَالاً بَعْدَ هَذَا اَلدُّعَاءِ، وَ قَالَ: أَ تَدْرُونَ مَا كَانَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ فِي «سَجْدَةِ اَلشُّكْرِ»؟ قُلْنَا: مَا كَانَ يَقُولُ؟ قَالَ: كَانَ يَقُولُ: «يَا مَنْ لاَ يَزِيدُهُ إِلْحَاحُ اَلْمُلِحِّينَ إِلاَّ جُوداً وَ كَرَماً، يَا مَنْ لاَ يَزِيدُهُ كَثْرَةُ اَلدُّعَاءِ إِلاَّ سَعَةً وَ عَطَاءً ، يَا مَنْ لاَ تَنْفَدُ خَزَائِنُهُ، يَا مَنْ لَهُ خَزَائِنُ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ يَا مَنْ لَهُ خَزَائِنُ مَا دَقَّ وَ مَا جَلَّ، إِلَهِي لاَ تَمْنَعْكَ إِسَاءَتِي مِنْ إِحْسَانِكَ أَنْ تَفْعَلَ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ. فَأَنْتَ أَهْلُ اَلْجُودِ وَ اَلْكَرَمِ وَ اَلتَّجَاوُزِ، [يَا رَبِّ] يَا اَللَّهُ لاَ تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ فَإِنِّي أَهْلُ اَلْعُقُوبَةِ قَدِ اِسْتَحْقَقْتُهَا لاَ حُجَّةَ لِي، وَ لاَ عُذْرَ [لِي] عِنْدَكَ، أَبُوءُ لَكَ بِذُنُوبِي كُلِّهَا كَيْ تَعْفُوَ عَنِّي، وَ أَنْتَ أَعْلَمُ بِهَا مِنِّي، وَ أَبُوءُ لَكَ بِكُلِّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ، وَ بِكُلِّ خَطِيئَةٍ أَخْطَأْتُهَا، وَ بِكُلِّ سَيِّئَةٍ عَمِلْتُهَا رَبِّ اِغْفِرْ وَ اِرْحَمْ وَ تَجَاوَزْ عَمَّا تَعْلَمُ، إِنَّكَ أَنْتَ اَلْأَعَزُّ اَلْأَكْرَمُ». وَ قَامَ فَدَخَلَ اَلطَّوَافَ فَقُمْنَا لِقِيَامِهِ. (نزهة الناظر و تنبیه الخاطر ج۱ ص۱۴۷)
راوی گوید: سنهٔ ۲۹۳ قمری، روز ششم ذی‌حجّه در مسجدالحرام به اتفاق عدّه‌ای نشسته بودیم که جوانی با لباس احرام در حالی که کفشش را به دست گرفته بود از میان طواف کنندگان خارج گشت و به سمت ما آمد. همه از هیبت و جلالش بی‌اختیار برخاستیم. او در کنار ما و ما اطرافش نشستیم. فرمود: میدانید امیرمؤمنان(ع) پس از نماز چه می‌گفت؟ می‌گفت:
إِلَيْكَ رُفِعَتِ اَلْأَصْوَاتُ، وَ لَكَ عَنَتِ اَلْوُجُوهُ، وَ لَكَ خَضَعَتِ اَلرِّقَابُ وَ إِلَيْكَ اَلتَّحَاكُمُ فِي اَلْأَعْمَالِ، يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ خَيْرَ مَنْ أَعْطَى، يَا صَادِقُ يَا بَارُّ يَا مَنْ لاَ يُخْلِفُ اَلْمِيعَادَ ، يَا مَنْ أَمَرَ بِالدُّعَاءِ، وَ وَعَدَ بِالْإِجَابَةِ. يَا مَنْ قَالَ اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ يَا مَنْ قَالَ وَ إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ اَلدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ يَا مَنْ قَالَ قُلْ يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللهِ [لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ، هَا أَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ اَلْمُسْرِفُ وَ أَنْتَ اَلْقَائِلُ: لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللهِ] إِنَّ اَللهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ.
سپس فرمود: میدانید در سجدهٔ شکر چه می‌گفت؟ می‌گفت:
يَا مَنْ لاَ يَزِيدُهُ إِلْحَاحُ اَلْمُلِحِّينَ إِلاَّ جُوداً وَ كَرَماً، يَا مَنْ لاَ يَزِيدُهُ كَثْرَةُ اَلدُّعَاءِ إِلاَّ سَعَةً وَ عَطَاءً ، يَا مَنْ لاَ تَنْفَدُ خَزَائِنُهُ، يَا مَنْ لَهُ خَزَائِنُ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ يَا مَنْ لَهُ خَزَائِنُ مَا دَقَّ وَ مَا جَلَّ، إِلَهِي لاَ تَمْنَعْكَ إِسَاءَتِي مِنْ إِحْسَانِكَ أَنْ تَفْعَلَ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ. فَأَنْتَ أَهْلُ اَلْجُودِ وَ اَلْكَرَمِ وَ اَلتَّجَاوُزِ، [يَا رَبِّ] يَا اَللَّهُ لاَ تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ فَإِنِّي أَهْلُ اَلْعُقُوبَةِ قَدِ اِسْتَحْقَقْتُهَا لاَ حُجَّةَ لِي، وَ لاَ عُذْرَ [لِي] عِنْدَكَ، أَبُوءُ لَكَ بِذُنُوبِي كُلِّهَا كَيْ تَعْفُوَ عَنِّي، وَ أَنْتَ أَعْلَمُ بِهَا مِنِّي، وَ أَبُوءُ لَكَ بِكُلِّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ، وَ بِكُلِّ خَطِيئَةٍ أَخْطَأْتُهَا، وَ بِكُلِّ سَيِّئَةٍ عَمِلْتُهَا رَبِّ اِغْفِرْ وَ اِرْحَمْ وَ تَجَاوَزْ عَمَّا تَعْلَمُ، إِنَّكَ أَنْتَ اَلْأَعَزُّ اَلْأَكْرَمُ.
سپس برخاست و مشغول طواف شد.
(گوییم: در ادامهٔ روایت، راوی می‌گوید این شخص را یک بار هم در غروب عرفات ملاقات کردم. در مزدلفه، خواب دیدم که رسول خدا(ص) به من فرمود: فلانی دعایی که هفت سال است مشغول آنی، مستجاب شد! مگر نمی‌خواستی صاحب‌الزمان را ببینی؟ شخصی که او را زیارت کردی و با تو سخن گفت، صاحب‌الزمان بود.)