عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ ، قَالَ: «بَيْنَا رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ جَالِسٌ، إِذْ سَأَلَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ ، قَدْ صَارَ مِنَ اَلْبَلاَءِ كَهَيْئَةِ اَلْفَرْخِ لاَ رِيشَ عَلَيْهِ، فَأَتَاهُ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه)، فَإِذَا هُوَ كَالْفَرْخِ مِنْ شِدَّةِ اَلْبَلاَءِ، فَقَالَ لَهُ: «لَقَدْ كُنْتَ تَدْعُو فِي صِحَّتِكَ؟ قَالَ: نَعَمْ، أَقُولُ: يَا رَبِّ، أَيُّمَا عُقُوبَةٍ تُعَاقِبْنِي بِهَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلآخِرَةِ فَاجْعَلْهَا لِي فِي اَلدُّنْيَا. فَقَالَ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه): هَلاَّ قُلْتَ: اَللَّهُمَّ رَبَّنَا آتِنَا فِي اَلدُّنْيَا حَسَنَةً، وَ فِي اَلآخِرَةِ حَسَنَةً، وَ قِنَا عَذَابَ اَلنَّارِ. فَقَالَهَا، فَكَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ، وَ قَامَ صَحِيحاً، وَ خَرَجَ مَعَنَا. (الثاقب فى المناقب ج۱ص۶۴)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: با رسول خدا(ص) نشسته بودیم که سراغ یکی از اصحابش را گرفت. گفتند: مبتلا شده و مانند جوجه‌ای بی‌پروبال گشته. فرمود به عیادتش برویم. دیدیم بغایت ضعیف و رنجور گشته. رسول خدا(ص) پرسید: دعای خاصّی کرده‌ای؟ گفت: بله؛ گفتم خدایا عقوبت دنیا و آخرتم را همینجا در دنیا به من بچشان! رسول خدا(ص) فرمود: نه؛ اینطور دعا کن: اَللَّهُمَّ رَبَّنَا آتِنَا فِي اَلدُّنْيَا حَسَنَةً، وَ فِي اَلآخِرَةِ حَسَنَةً، وَ قِنَا عَذَابَ اَلنَّارِ. پس اینطور دعا کرد و سلامتش را بازیافت.