رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ بْنِ اَلْوَلِیدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحَسَنِ اَلصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ قَالَ: أَحَبُّ اَلْأَعْمَالِ إِلَی اَللَّهِ سُبْحَانَهُ فِي اَلْأَرْضِ اَلدُّعَاءُ وَ أَفْضَلُ اَلْعِبَادَةِ اَلْعَفَافُ. (فلاح السائل ج۱ص۲۷)
امیرمؤمنان (ع) فرمود: بیشترین عملی را که خدا در زمین دوست دارد، دعاست و برترینِ عبادت‌ها، عفاف است.
عَنِ اَلْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنِ اِبْنِ بُكَیْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ السَّلاَمُ: إِنَّ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ أَنَّ اَلْمِدْحَةَ قَبْلَ اَلْمَسْأَلَةِ فَإِذَا دَعَوْتُمُ اَللَّهَ فَمَجِّدُوهُ قَالَ قُلْتُ كَیْفَ نُمَجِّدُهُ قَالَ تَقُولُ یَا مَنْ هُوَ أَقْرَبُ إِلَيَّ مِنْ حَبْلِ اَلْوَرِیدِ یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ اَلْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ یَا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ اَلْأَعْلَی یَا مَنْ لَیْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ. (فلاح السائل ج۱ص۳۵)
امام صادق(ع) فرمود: در نوشته‌های علی(ع) دیدم که پیش از درخواست، مدح و پیش از دعا، خدا را تمجید کنید. بگویید: ای کسی که به من از رگ گردن نزدیک‌تری! ای کسی که بین من و قلب من حائلی! ای کسی که در منظر اعلایی! ای کسی که مانندی نداری! آنگاه دعا کنید.
فَقَدْ رَوَی أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ بَابَوَیْهِ فِي كِتَابِ زُهْدِ مَوْلاَنَا عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلاَمُ بِإِسْنَادِهِ إِلَی أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ السَّلاَمُ: كَانَ عَلِيٌّ إِذَا قَامَ إِلَی اَلصَّلاَةِ فَقَالَ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضَ تَغَیَّرَ لَوْنُهُ حَتَّی یُعْرَفَ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ. (فلاح السائل ج۱ص۱۰۱)
امام صادق(ع) فرمود: وقتی علی(ع) میخواست نماز را شروع کند، این آیه را می‌خواند: إنّی وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضَ... و رنگش دگرگون می‌شد.
عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَیْرٍ عَنْ بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْأَزْدِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ السَّلاَمُ قَالَ كَانَ أَمِیرُ اَلْمُؤْمِنِینَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَقُولُ لِأَصْحَابِهِ: مَنْ سَجَدَ بَیْنَ اَلْأَذَانِ وَ اَلْإِقَامَةِ فَقَالَ فِي سُجُودِهِ رَبِّ لَكَ سَجَدْتُ خَاضِعاً خَاشِعاً ذَلِیلاً یَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَی مَلاَئِكَتِي وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَأَجْعَلَنَّ مَحَبَّتَهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِینَ وَ هَیْبَتَهُ فِي قُلُوبِ اَلْمُنَافِقِینَ. (فلاح السائل ج۱ص۱۵۲)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) به اصحابش سفارش کرده بود که بین اذان و اقامه سجده کنند و بگویند: رَبِّ لَكَ سَجَدْتُ خَاضِعاً خَاشِعاً ذَلِیلاً خدایا برای تو سجده کرده‌ام، با خضوع و خشوع و ذلّت تمام! و میفرمود: وقتی خدا چنین می‌بیند، به ملائکه‌اش مباهات می‌کند و می‌گوید: قسم به عزّت و جلالم که محبت این بنده را در قلب مؤمنان و مَهابتش را در قلب منافقان قرار می‌دهم.
رَوَاهُ اِبْنُ أَبِي عُمَیْرٍ عَنْ بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْأَزْدِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ السَّلاَمُ فِي حَدِیثٍ هَذَا اَلْمُرَادُ مِنْهُ قَالَ كَانَ أَمِیرُ اَلْمُؤْمِنِینَ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَقُولُ لِأَصْحَابِهِ: مَنْ أَقَامَ اَلصَّلاَةَ وَ قَالَ قَبْلَ أَنْ یُحْرِمَ وَ یُكَبِّرَ یَا مُحْسِنُ قَدْ أَتَاكَ اَلْمُسِيءُ وَ قَدْ أَمَرْتَ اَلْمُحْسِنَ أَنْ یَتَجَاوَزَ عَنِ اَلْمُسِيءِ وَ أَنْتَ اَلْمُحْسِنُ وَ أَنَا اَلْمُسِيءُ فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَجَاوَزْ عَنْ قَبِیحِ مَا تَعْلَمُ مِنِّي فَیَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَی مَلاَئِكَتِي اِشْهَدُوا أَنِّي قَدْ عَفَوْتُ عَنْهُ وَ أَرْضَیْتُ عَنْهُ أَهْلَ تَبِعَاتِهِ. (فلاح السائل ج۱ص۱۵۵)
امام صادق(ع) فرمود: علی(ع) به اصحابش سفارش کرده بود که پیش از تکبیرةالإحرام نماز بگویند: يَا مُحْسِنُ قَدْ أَتَاكَ اَلْمُسِيءُ وَ قَدْ أَمَرْتَ اَلْمُحْسِنَ أَنْ يَتَجَاوَزَ عَنِ اَلْمُسِيءِ وَ أَنْتَ اَلْمُحْسِنُ وَ أَنَا اَلْمُسِيءُ فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَجَاوَزْ عَنْ قَبِيحِ مَا تَعْلَمُ مِنِّي. یعنی ای خدای خوبی‌ها! من بدکار به درگاهت آمده‌ام و خودت دستور داده‌ای که خوب‌ها از بدی بدها درگذرند! تو خوبی و من بد؛ پس به حق محمد و آل محمد از بدی‌هایم درگذر! و میفرمود: وقتی بنده چنین کند، خدا به ملائکه می‌فرماید: شاهد باشید که من این بنده را عفو کردم و از دیگران برایش رضایت گرفتم.
عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِيفٍ اَلْإِسْكَافِ عَنِ اَلْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَخْرُجَ مِنَ اَلدُّنْيَا وَ قَدْ خَلَصَ مِنَ اَلذُّنُوبِ كَمَا يَخْلُصُ اَلذَّهَبُ لاَ كَدَرَ فِيهِ وَ لَيْسَ أَحَدٌ يَطْلُبُهُ بِمَظْلِمَةٍ فَلْيَقْرَأْ فِي دُبُرِ اَلصَّلَوَاتِ اَلْخَمْسِ نِسْبَةَ اَلرَّبِّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى قُلْ هُوَ اَللهُ أَحَدٌ وَ يَبْسُطْ يَدَيْهِ وَ يَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ اَلْمَكْنُونِ اَلْمَخْزُونِ اَلطَّاهِرِ اَلطُّهْرِ اَلْمُبَارَكِ وَ أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ اَلْعَظِيمِ وَ سُلْطَانِكَ اَلْقَدِيمِ يَا وَاهِبَ اَلْعَطَايَا يَا مُطْلِقَ اَلْأُسَارَى يَا فَكَّاكَ اَلرِّقَابِ مِنَ اَلنَّارِ أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِي مِنَ اَلنَّارِ وَ أَخْرِجْنِي مِنَ اَلدُّنْيَا سَالِماً وَ أَدْخِلْنِي اَلْجَنَّةَ آمِناً وَ اِجْعَلْ يَوْمِي أَوَّلَهُ فَلاَحاً وَ أَوْسَطَهُ نَجَاحاً وَ آخِرَهُ صَلاَحاً إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ اَلْغُيُوبِ ثُمَّ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ هَذَا مِنَ اَلْمُسْتَجَابِ مِمَّا عَلَّمَنِي رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ أَمَرَنِي أَنْ أُعَلِّمَهُ اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ. (فلاح السائل ج۱ص۱۶۶)
امیرمؤمنان(ع) میفرمود: هر کس می‌خواهد پاک از گناهان از دنیا برود و خالص گردد، پس از نمازهای واجب، سورهٔ توحید را بخواند، سپس دست‌ها را به آسمان بلند کرده و بگوید: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ اَلْمَكْنُونِ اَلْمَخْزُونِ اَلطَّاهِرِ اَلطُّهْرِ اَلْمُبَارَكِ وَ أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ اَلْعَظِيمِ وَ سُلْطَانِكَ اَلْقَدِيمِ يَا وَاهِبَ اَلْعَطَايَا يَا مُطْلِقَ اَلْأُسَارَى يَا فَكَّاكَ اَلرِّقَابِ مِنَ اَلنَّارِ أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِي مِنَ اَلنَّارِ وَ أَخْرِجْنِي مِنَ اَلدُّنْيَا سَالِماً وَ أَدْخِلْنِي اَلْجَنَّةَ آمِناً وَ اِجْعَلْ يَوْمِي أَوَّلَهُ فَلاَحاً وَ أَوْسَطَهُ نَجَاحاً وَ آخِرَهُ صَلاَحاً إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ اَلْغُيُوبِ. و میفرمود: این دعا، از دعاهای مستجابی است که رسول خدا(ص) به من آموخت و به من سفارش کرد که به فرزندانم بیاموزم.
فَقَدْ رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ اَلْكُلَيْنِيُّ بِإِسْنَادِهِ فِي كِتَابِ اَلْكَافِي قَالَ: كَانَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِذَا أَمْسَى قَالَ مَرْحَباً بِاللَّيْلِ اَلْجَدِيدِ وَ اَلْكَاتِبِ اَلشَّهِيدِ اُكْتُبَا بِسْمِ اَللهِ ثُمَّ يَذْكُرُ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ. (فلاح السائل ج۱ص۲۲۷)
راوی گوید: وقتی غروب می‌شد، امیرمؤمنان(ع) میفرمود: سلام بر شب جدید! و سلام بر فرشته‌ای که اعمال مرا می‌نویسد! بنویس! سپس بسیار ذکر خدا می‌گفت.
سَعِيدٌ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ هَمَّامٍ عَنْ أَبِي اَلْحَسَنِ يَعْنِي اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : مَنْ قَالَ بِسْمِ اَللهِ اَلرَّحْمَنِ اَلرَّحِيمِ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ اَلْعَلِيِّ اَلْعَظِيمِ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَ هُوَ ثَانِي رِجْلِهِ بَعْدَ اَلْمَغْرِبِ قَبْلَ أَنْ يَتَكَلَّمَ وَ بَعْدَ اَلصُّبْحِ قَبْلَ أَنْ يَتَكَلَّمَ صَرَفَ اَللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ سَبْعِينَ نَوْعاً مِنْ أَنْوَاعِ اَلْبَلاَءِ أَدْنَاهَا اَلْجُذَامُ وَ اَلْبَرَصُ وَ اَلسُّلْطَانُ وَ اَلشَّيْطَانُ. (فلاح السائل ج۱ص۲۳۰)
امام رضا(ع) فرمود: جدّم امیرمؤمنان(ع) میفرمود: هرکه پس از نماز صبح یا مغرب، بدون آنکه از جا برخیزد یا با کسی صحبت کند، هفت بار بگوید: بِسْمِ اَللهِ اَلرَّحْمَنِ اَلرَّحِيمِ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِيِّ اَلْعَظِيمِ، خداوند هفتاد نوع بلاء را از او دفع می‌کند؛ از جمله بسیاری بیماری‌ها و جور حکومت و سلطهٔ شیاطین.
عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي اَلْمِقْدَامِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَبَّةَ اَلْعُرَنِيِّ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : لَيْسَ مِنْ رَجُلٍ أَعْظَمَ مَنْزِلَةً عِنْدَ اَللَّهِ مِنْ رَجُلٍ بَكَى مِنْ خَشْيَةِ الله و لَيْسَ مِنْ قَطْرَةٍ قَطَرَتْ مِنْ عَيْنِ رَجُلٍ مِنْ خَشْيَةِ الله إِلاَّ أَطْفَأَتْ بِحَاراً مِنَ اَلنِّيرَانِ. (فلاح السائل ج۱ص۲۶۶)
امیرمؤمنان (ع) فرمود: پُر منزلت‌ترین کس پیش خدا، کسی است که از خشیت او بِگِرید. قطره‌ای گریه از خشیت خدا، دریاهایی از آتش را خاموش می‌کند.