يُسْتَحَبُّ أَنْ يَسْتَغْفِرَ اَللَّهَ تَعَالَى فِي سَحَرِ كُلِّ لَيْلَةٍ سَبْعِينَ مَرَّةً وَ هُوَ أَتَمُّ اَلاِسْتِغْفَارِ رُوِيَ ذَلِكَ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۵۸)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: استغفار در أسحار(سَحَرها) مرضی پروردگار است و استغفارِ تامّ و تمام، در سحرگاهان، هفتاد بار است.
وَ عَنْهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَيْضاً: عُوذَةٌ لِكُلِّ أَلَمٍ فِي اَلْجَسَدِ وَ هِيَ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اَللَّهِ وَ قُدْرَتِهِ عَلَى اَلْأَشْيَاءِ كُلِّهَا أُعِيذُ نَفْسِي بِجَبَّارِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ وَ أُعِيذُ نَفْسِي بِمَنْ لاَ يَضُرُّ مَعَ اِسْمِهِ شَيْءٌ مِنْ دَاءٍ وَ أُعِيذُ نَفْسِي بِالَّذِي اِسْمُهُ بَرَكَةٌ وَ شِفَاءٌ فَمَنْ قَالَهَا لَمْ يَضُرَّهُ أَلَمٌ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۱۵۳)
امیرمؤمنان(ع) به این نحو از هر دردی تعویذ می‌نمود: أَعُوذُ بِعِزَّةِ اَللَّهِ وَ قُدْرَتِهِ عَلَى اَلْأَشْيَاءِ كُلِّهَا أُعِيذُ نَفْسِي بِجَبَّارِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ وَ أُعِيذُ نَفْسِي بِمَنْ لاَ يَضُرُّ مَعَ اِسْمِهِ شَيْءٌ مِنْ دَاءٍ وَ أُعِيذُ نَفْسِي بِالَّذِي اِسْمُهُ بَرَكَةٌ وَ شِفَاءٌ.
فِي مُهَجِ اِبْنِ طَاوُسٍ رَحِمَهُ اَللَّهُ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّهُ مَنْ تَعَذَّرَ [تقدر] عَلَيْهِ رِزْقُهُ وَ اِنْغَلَقَتْ عَلَيْهِ مَذَاهِبُ [أَبْوَابُ] اَلْمَطَالِبِ فِي مَعَاشِهِ ثُمَّ كَتَبَ هَذَا اَلْكَلاَمَ فِي رَقِّ ظَبْيٍ أَوْ فِي قِطْعَةٍ مِنْ أَدَمٍ وَ عَلَّقَهُ عَلَيْهِ أَوْ جَعَلَهُ فِي ثِيَابِهِ اَلَّتِي يَلْبَسُهَا وَ لَمْ يُفَارِقْهُ وَسَّعَ اَللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِ رِزْقَهُ وَ فَتَحَ لَهُ أَبْوَابَ اَلْمَطَالِبِ فِي مَعَاشِهِ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ وَ هُوَ اَللَّهُمَّ لاَ طَاقَةَ لِفُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ بِالْجُهْدِ وَ لاَ صَبْرَ لَهُ عَلَى اَلْبَلاَءِ وَ لاَ قُوَّةَ لَهُ عَلَى اَلْفَقْرِ وَ اَلْفَاقَةِ اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لاَ تَحْظُرْ عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ رِزْقَكَ وَ لاَ تَقْتُرْ عَلَيْهِ سَعَةَ مَا عِنْدَكَ وَ لاَ تَحْرِمْهُ فَضْلَكَ وَ لاَ تَحْسِمْهُ مِنْ جَزِيلِ قِسْمِكَ وَ لاَ تَكِلْهُ إِلَى خَلْقِكَ وَ لاَ إِلَى نَفْسِهِ فَيَعْجِزَ عَنْهَا وَ يَضْعُفَ عَنِ اَلْقِيَامِ فِيمَا يُصْلِحُهُ وَ يُصْلِحُ مَا قِبَلَهُ بَلْ تَفَرَّدْ بِلَمِّ شَعْثِهِ وَ تَوَلَّ كِفَايَتَهُ وَ أُنْظُرْ إِلَيْهِ فِي جَمِيعِ أُمُورِهِ إِنَّكَ إِنْ وَكَلْتَهُ إِلَى خَلْقِكَ لَمْ يَنْفَعُوهُ وَ إِنْ أَلْجَأْتَهُ إِلَى أَقْرِبَائِهِ حَرَمُوهُ وَ إِنْ أَعْطَوْهُ أَعْطَوْهُ قَلِيلاً نَكِداً وَ إِنْ مَنَعُوهُ مَنَعُوهُ كَثِيراً وَ إِنْ بَخِلُوا فَهُمْ لِلْبُخْلِ أَهْلٌ اَللَّهُمَّ أَغْنِ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ مِنْ فَضْلِكَ وَ لاَ تُخْلِهِ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُضْطَرٌّ إِلَيْكَ فَقِيرٌ إِلَى مَا فِي يَدَيْكَ وَ أَنْتَ غَنِيٌّ عَنْهُ وَ أَنْتَ بِهِ خَبِيرٌ عَلِيمٌ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اَللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اَللهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اَللهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً إِنَّ مَعَ اَلْعُسْرِ يُسْراً إِنَّ مَعَ اَلْعُسْرِ يُسْراً وَ مَنْ يَتَّقِ اَللهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۱۶۹)
از امیرمؤمنان(ع) روایت شده که کسی که رزقش تنگ شده و ابواب معاش بَرَش بسته شده، این عبارات را بر پوست آهو یا تکه‌ای چرم نوشته و مدتی با خود داشته و از خود جدا نکند. خداوند ابواب روزی را از جایی که گمان نمی‌کند بر او باز میکند: اَللَّهُمَّ لاَ طَاقَةَ لِفُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ بِالْجُهْدِ وَ لاَ صَبْرَ لَهُ عَلَى اَلْبَلاَءِ .....
وَ رَأَيْتُ فِي نُسْخَةٍ أُخْرَى عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لِرَدِّ اَلْغَائِبِ وَ اَلآبِقِ: اَللَّهُمَّ إِنَّ اَلسَّمَاءَ سَمَاؤُكَ وَ اَلْأَرْضَ أَرْضُكَ وَ اَلْبَرَّ بَرُّكَ وَ اَلْبَحْرَ بَحْرُكَ وَ مَا بَيْنَهُمَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلآخِرَةِ لَكَ [اَللَّهُمَّ] فَاجْعَلِ اَلْأَرْضَ بِمَا رَحُبَتْ عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ أَ ضْيَقَ مِنْ مَسْكِ جَمَلٍ وَ خُذْ بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ قَلْبِهِ أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اَللهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ وَ أُكْتُبْ حَوْلَهُ آيَةَ اَلْكُرْسِيِّ وَ عَلِّقْهُ فِي اَلْهَوَاءِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ ثُمَّ ضَعْهُ حَيْثُ كَانَ يَأْوِي يَرْجِعُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ تَعَالَى. (مصباح الکفعمی ج۱ص۱۸۱)
برای بازگرداندن فراری یا برگشتن کسی یا پیدا شدن گمشده، از امیرمؤمنان(ع) این دستور رسیده:
مینویسی: اَللَّهُمَّ إِنَّ اَلسَّمَاءَ سَمَاؤُكَ اَلْأَرْضَ أَرْضُكَ وَ اَلْبَرَّ بَرُّكَ وَ اَلْبَحْرَ بَحْرُكَ وَ مَا بَيْنَهُمَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلآخِرَةِ لَكَ اَللَّهُمَّ فَاجْعَلِ اَلْأَرْضَ بِمَا رَحُبَتْ عَلَى (اسم شخص به صورت فلان بن فلان) أَضْيَقَ مِنْ مَسْكِ جَمَلٍ وَ خُذْ بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ قَلْبِهِ أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اَللهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ. سپس دور کل این عبارت، آیت الکرسی را مینویسی. به حیثی که آیت الکرسی کل عبارت را محصور کند. سپس کاغذ را سه روز در هوا در جایی، آویزان می‌کنی و بعد در مأوای همیشگی او قرار می‌دهی. انشاالله به همان جا برمی‌گردد.
وَ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : مَنْ ضَلَّتْ لَهُ ضَالَّةٌ فَلْيَقْرَأْ سُورَةَ يس فِي رَكْعَتَيْنِ بَعْدَ اَلْحَمْدِ وَ يَقُولُ بَعْدَهُمَا اَللَّهُمَّ يَا هَادِيَ [رَادَّ] اَلضَّالَّةِ رُدَّ عَلَيَّ ضَالَّتِي. (مصباح الکفعمی ج۱ص۱۸۲)
از امیرمؤمنان(ع) روایت شده که کسی که چیزی را گم کرده، دو رکعت نماز بخواند در هر رکعت پس از حمد یک سوره یاسین بخواند. پس از نماز بگوید: اَللَّهُمَّ يَا هَادِيَ يا رَادَّ اَلضَّالَّةِ رُدَّ عَلَيَّ ضَالَّتِي.
وَ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : مَنْ خَافَ اَلْغَرَقَ وَ اَلْحَرَقَ فَلْيَقْرَأْ إِنَّ وَلِيِّيَ اَللهُ اَلَّذِي نَزَّلَ اَلْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى اَلصّالِحِينَ وَ ما قَدَرُوا اَللهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ اَلْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ وَ اَلسَّماواتُ مَطْوِيّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمّا يُشْرِكُونَ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۲۰۳)
از امیرمؤمنان(ع) روایت شده که برای امان است از غرق شدن یا سوختن بخواند: إِنَّ وَلِيِّيَ اَللهُ اَلَّذِي نَزَّلَ اَلْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى اَلصّالِحِينَ وَ ما قَدَرُوا اَللهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ اَلْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ وَ اَلسَّماواتُ مَطْوِيّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمّا يُشْرِكُونَ.
ذَكَرَ اَلنُّعْمَانِيُّ فِي كِتَابِ دَفْعِ اَلْهُمُومِ وَ اَلْأَحْزَانِ عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّهُ مَنْ ظُلِمَ وَ لَمْ يَرْجِعْ عَنْهُ ظَالِمُهُ فَلْيُفِضِ اَلْمَاءَ عَلَى نَفْسِهِ وَ يُسْبِغِ اَلْوُضُوءَ وَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ [وَ] ثُمَّ يَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنَّ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ ظَلَمَنِي وَ اِعْتَدَى عَلَيَّ وَ نَصَبَ لِي وَ أَمَضَّنِي وَ أَرْمَضَنِي وَ أَذَلَّنِي وَ أَخْلَقَنِي اَللَّهُمَّ فَكِلْهُ إِلَى نَفْسِهِ وَ هُدَّ رُكْنَهُ وَ عَجِّلْ جَائِحَتَهُ وَ أُسْلُبْهُ نِعْمَتَكَ عِنْدَهُ وَ اِقْطَعْ رِزْقَهُ وَ أُبْتُرْ عُمُرَهُ وَ أُمْحُ أَثَرَهُ وَ سَلِّطْ عَلَيْهِ عَدُوَّهُ وَ خُذْهُ فِي مَأْمَنِهِ كَمَا ظَلَمَنِي وَ اِعْتَدَى عَلَيَّ وَ نَصَبَ لِي وَ أَمَضَّ وَ أَرْمَضَ وَ أَذَلَّ وَ أَخْلَقَ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَعْدِيكَ عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ فَأَعِدْنِي فَإِنَّكَ أَشَدُّ بَأْساً وَ أَشَدُّ تَنْكِيلاً فَإِنَّهُ لاَ يُمْهَلُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ تَعَالَى يَفْعَلُ ذَلِكَ ثَلاَثاً. (مصباح الکفعمی ج۱ص۲۰۵)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: کسی که مورد ظلم واقع شده و ظالمش دست بردار نیست، اول آب بر خود بریزد و بعد وضو بگیرد دو رکعت نماز بخواند سپس دست به دعا بردارد و بگوید: اَللَّهُمَّ إِنَّ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ ظَلَمَنِي وَ اِعْتَدَى عَلَيَّ وَ نَصَبَ لِي وَ أَمَضَّنِي وَ أَرْمَضَنِي وَ أَذَلَّنِي وَ أَخْلَقَنِي اَللَّهُمَّ فَكِلْهُ إِلَى نَفْسِهِ وَ هُدَّ رُكْنَهُ وَ عَجِّلْ جَائِحَتَهُ وَ أُسْلُبْهُ نِعْمَتَكَ عِنْدَهُ وَ اِقْطَعْ رِزْقَهُ وَ أُبْتُرْ عُمُرَهُ وَ أُمْحُ أَثَرَهُ وَ سَلِّطْ عَلَيْهِ عَدُوَّهُ وَ خُذْهُ فِي مَأْمَنِهِ كَمَا ظَلَمَنِي وَ اِعْتَدَى عَلَيَّ وَ نَصَبَ لِي وَ أَمَضَّ وَ أَرْمَضَ وَ أَذَلَّ وَ أَخْلَقَ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَعْدِيكَ عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ فَأَعِدْنِي فَإِنَّكَ أَشَدُّ بَأْساً وَ أَشَدُّ تَنْكِيلاً. این عمل تا سه بار قابل انجام است و اگر خدا بخواهد، دیگر به ظالم مهلت داده نمی‌شود.
(گوییم: اینکه در صدر روایت گفته آب بر خود بریزد، میتواند کنایه از غسل باشد. اما اینکه آب بر سینه خویش بریزد هم دور از انتظار نیست. چون مقام، مقامِ نفرین است و ریختن آب بر سینه به کاهش نفسانیت و حصول نیّت الهی کمک میکند.)
وَ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : أَنَّهُ مَنْ ظُلِمَ فَلْيَتَوَضَّأْ وَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ يُطِيلُ رُكُوعَهُمَا وَ سُجُودَهُمَا فَإِذَا سَلَّمَ قَالَ اَللَّهُمَّ إِنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ أَلْفَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ يُعَجَّلُ لَهُ اَلنَّصْرُ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۲۰۶)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: کسی که به او ظلم شده، وضو بگیرد و دو رکعت نماز بخواند و رکوع و سجود را طولانی کند. پس از آنکه سلام داد، هزار بار بگوید: اَللَّهُمَّ إِنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ. زود به دادش می‌رسند.
عَنْ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لِإِبْطَالِ اَلسِّحْرِ تُكْتَبُ فِي رَقِّ ظَبْيٍ وَ يُعَلَّقُ بِسْمِ اَللَّهِ وَ بِاللَّهِ بِسْمِ اَللَّهِ مَا شَاءَ اَللَّهُ بِسْمِ اَللَّهِ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِيِّ اَلْعَظِيمِ قالَ مُوسىٰ ما جِئْتُمْ بِهِ اَلسِّحْرُ إِنَّ اَللهَ سَيُبْطِلُهُ إِنَّ اَللهَ لاَ يُصْلِحُ عَمَلَ اَلْمُفْسِدِينَ وَ يُحِقُّ اَللهُ اَلْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُجْرِمُونَ فَوَقَعَ اَلْحَقُّ وَ بَطَلَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ فَغُلِبُوا هُنالِكَ وَ اِنْقَلَبُوا صاغِرِينَ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۲۲۸)
برای ابطال سِحر از امیرمؤمنان(ع) روایت شده که بر پوست آهو بنویسد و با خود داشته باشد: بِسْمِ اَللَّهِ وَ بِاللَّهِ بِسْمِ اَللَّهِ مَا شَاءَ اَللَّهُ بِسْمِ اَللَّهِ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِيِّ اَلْعَظِيمِ قالَ مُوسىٰ ما جِئْتُمْ بِهِ اَلسِّحْرُ إِنَّ اَللهَ سَيُبْطِلُهُ إِنَّ اَللهَ لاَ يُصْلِحُ عَمَلَ اَلْمُفْسِدِينَ وَ يُحِقُّ اَللهُ اَلْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُجْرِمُونَ فَوَقَعَ اَلْحَقُّ وَ بَطَلَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ فَغُلِبُوا هُنالِكَ وَ اِنْقَلَبُوا صاغِرِينَ.
(گوییم: این تعویذ را هم میشود بر خود تعلیق یعنی آویزان کرد و هم میشود در جایی که احتمال سحر هست، آویخت؛ عبارت یُعَلَّقُ در روایات به هر دو دلالت دارد.)
وَ مِنْهَا مَا ذَكَرَهُ اَلسَّيِّدُ اِبْنُ بَاقِي ره فِي اِخْتِيَارِهِ مَرْوِيٌّ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : مَا شَاءَ اَللَّهُ كَانَ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ خِيَارَ مَنْ فَوَّضَ إِلَيْكَ أَمْرَهُ وَ أَسْلَمَ إِلَيْكَ نَفْسَهُ وَ اِسْتَسْلَمَ إِلَيْكَ فِي أَمْرِهِ وَ خَلاَ لَكَ وَجْهُهُ وَ تَوَكَّلَ عَلَيْكَ فِيمَا نَزَلَ بِهِ اَللَّهُمَّ خِرْ لِي وَ لاَ تَخِرْ عَلَيَّ وَ كُنْ لِي وَ لاَ تَكُنْ عَلَيَّ وَ اُنْصُرْنِي وَ لاَ تَنْصُرْ عَلَيَّ وَ أَعِنِّي وَ لاَ تُعِنْ عَلَيَّ وَ أَمْكِنِّي وَ لاَ تُمْكِنْ [عَلَيَّ] مِنِّي وَ اِهْدِنِي إِلَى اَلْخَيْرِ وَ لاَ تُضِلَّنِي وَ أَرْضِنِي بِقَضَائِكَ وَ بَارِكْ لِي فِي قَدَرِكَ إِنَّكَ تَفْعَلُ مَا تَشَاءُ وَ تَحْكُمُ مَا تُرِيدُ وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ اَللَّهُمَّ إِنْ كَانَ لِيَ اَلْخِيَرَةُ فِي أَمْرِي هَذَا فِي دِينِي وَ دُنْيَايَ وَ عَاقِبَةِ أَمْرِي فَسَهِّلْ لِي وَ إِنْ كَانَ غَيْرَ ذَلِكَ فَاصْرِفْهُ عَنِّي يَا أَرْحَمَ اَلرَّاحِمِينَ إِنَّكَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ حَسْبُنَا اَللهُ وَ نِعْمَ اَلْوَكِيلُ. (مصباح الکفعمی ج۱ص۳۹۵)
این هم دعای استخاره دیگری از امیرمؤمنان(ع) است.
"تأویل الآیات" یا تَأْویلُ الآیاتِ الظّاهِرَة فی فَضائِل الْعِتْرَةِ الطّاهِرة کتابی در تفسیر آیاتی که درباره اهل بیت(ع) نازل شده، تالیف سید شرف الدین استرآبادی عالم شیعی قرن دهم هجری قمری است. مؤلف در این کتاب، به ترتیب سوره‌های قرآن پیش رفته و آیه‌های مورد نظر را با روایات اهل بیت که ذیل آن آیات وارد شده تفسیر کرده است. راجع به مؤلّف اطلاع چندانی در دست نیست جز آنکه میدانیم شاگرد محقق کرکی است. کتاب مذکور از بهترین تألیفات در این موضوع است.