وَ قَالَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ: قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى أَنَا اَلرَّحْمَنُ وَ هِيَ مِنَ اَلرَّحِمِ شَقَقْتُ لَهَا اِسْماً مِنْ إِسْمِي مَنْ وَصَلَهَا وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَهَا بَتَتُّهُ. وَ إِنَّ كُلَّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ مِنْ شِيعَتِنَا هُوَ مِنْ رَحِمِ مُحَمَّدٍ وَ إِنَّ إِعْظَامَهُمْ مِنْ إِعْظَامِ مُحَمَّدٍ فَالْوَيْلُ لِمَنِ اِسْتَخَفَّ بِشَيْءٍ مِنْ حُرْمَةِ رَحِمِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ طُوبَى لِمَنْ عَظَّمَ حُرْمَتَهُ وَ أَكْرَمَ رَحِمَهُ وَ وَصَلَهَا. (تأویل الآیات ج۱ص۲۶)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: از رسول خدا(ص) شنیدم که فرمود: خداوند متعال فرموده: من رحمٰن‌ام و رَحِم از رحمت من مشتق شده. هر کس به آن وصل کند، من او را به رحمت خود وصل میکنم و هر کس از آن قطع کند، من از او قطع میکنم. سپس امیرمؤمنان(ع) فرمود: نکته اینجاست که شیعیان ما نیز ارحام محمد(ص)اند و اعظامِ آنها، اعظام محمد(ص) است. وای بحال کسی که حرمت رَحِم محمد را سبک بشمارد و خوش بحال کسی که رحم محمد، یعنی شیعیان او را تعظیم و به آنها صله کند.
وَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ: وَ أَمَّا قَوْلُهُ اَلرَّحِيمُ فَاللَّهُ رَحِيمٌ بِعِبَادِهِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مِنْ رَحْمَتِهِ أَنَّهُ خَلَقَ مِائَةَ رَحْمَةٍ وَ جَعَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً فِي الْخَلْقِ كُلِّهِمْ فَبِهَا يَتَرَاحَمُ اَلنَّاسُ وَ تَرْحَمُ الْوَالِدَةُ وَلَدَهَا وَ تَحْنُو اَلْأُمَّهَاتُ مِنَ الْحَيَوَانِ عَلَى أَوْلاَدِهَا فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أَضَافَ هَذِهِ اَلرَّحْمَةَ الْوَاحِدَةَ إِلَى تِسْعٍ وَ تِسْعِينَ رَحْمَةً فَيَرْحَمُ بِهَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ثُمَّ يُشَفِّعُهُمْ فِيمَنْ يُحِبُّونَ لَهُ اَلشَّفَاعَةَ مِنْ أَهْلِ الْمِلَّةِ حَتَّى إِنَّ الْوَاحِدَ لَيَجِيءُ إِلَى مُؤْمِنٍ مِنَ الشِّيعَةِ فَيَقُولُ لَهُ اِشْفَعْ لِي فَيَقُولُ لَهُ وَ أَيُّ حَقٍّ لَكَ عَلَيَّ فَيَقُولُ سَقَيْتُكَ يَوْماً مَاءً فَيَذْكُرُ ذَلِكَ فَيَشْفَعُ لَهُ فَيُشَفَّعُ فِيهِ وَ يَجِيءُ آخَرُ فَيَقُولُ إِنَّ لِي عَلَيْكَ حَقّاً فَيَقُولُ وَ مَا حَقُّكَ فَيَقُولُ اِسْتَظْلَيْتَ بِظِلِّ جِدَارِي سَاعَةً فِي يَوْمٍ حَارٍّ فَيَشْفَعُ لَهُ فَيُشَفَّعُ فِيهِ فَلاَ يَزَالُ يَشْفَعُ حَتَّى يُشَفَّعَ فِي جِيرَانِهِ وَ خُلَطَائِهِ وَ مَعَارِفِهِ وَ أَنَّ الْمُؤْمِنَ أَكْرَمُ عَلَى اَللَّهِ مِمَّا يَظُنُّونَ. (تأویل الآیات ج۱ص۲۶)
امیرمؤمنان(ع) می‌فرمود: از رسول خدا(ص) راجع به رحیم بودن خدا شنیدم: همین که مردم به هم مهربانند و اینکه مادرها فرزندشان را دوست دارند، به خاطر بهره کمی است که از رحیمیت خدا برده‌اند و سهم اندکی است که این اسم در دنیا در بین همه تقسیم شده. روز قیامت این رحمت صد برابر شده و شامل امّت محمد شده و با آن شیعیان در حق دیگران شفاعت می‌کنند تا جایی که کسی می‌آید و می‌گوید من همان هستم که در دنیا به تو لیوانی آب دادم و او در حقّش شفاعت می‌کند و کسی دیگری می‌آید و می‌گوید من همان کسی هستم که تو فلان روز در سایه باغش لحظه‌ای آسوده بودی و او در حقّش شفاعت می‌کند. همینطور در حق خیلی‌ها شفاعت می‌کنند، همهٔ همسایگان و هرکه می‌شناختند. آری مؤمن اینگونه پیش خدا عزیز است.
ابن عَبْدِ اَللَّهِ الْأُطْرُوشُ الْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْبَجَلِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الْبَرْقِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَيْدٍ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ الْبَاقِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَحَدٌ وَاحِدٌ وَ تَفَرَّدَ فِي وَحْدَانِيَّتِهِ بِنَا اِحْتَجَبَ عَنْ خَلْقِهِ. (تأویل الآیات ج۱ص۱۲۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: خداوندِ تبارک و تعالی احد و واحد و در وحدانیتش متفرّد است، ما حجاب‌هایی میان او با خلقش هستیم.
عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ قَالَ: الْمُؤْمِنُ عَلَى أَيِّ حَالٍ مَاتَ وَ فِي أَيِّ سَاعَةٍ قُبِضَ فَهُوَ شَهِيدٌ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ حَبِيبِي رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ لَوْ أَنَّ الْمُؤْمِنَ خَرَجَ مِنَ اَلدُّنْيَا وَ عَلَيْهِ مِثْلُ ذُنُوبِ أَهْلِ الْأَرْضِ لَكَانَ الْمَوْتُ كَفَّارَةً لِتِلْكَ اَلذُّنُوبِ. (تأویل الآیات ج۱ص۱۴۷)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: مؤمن هرگونه که بمیرد و در هر ساعتی که قبض روح شود، شهید است. شنیدم که رسول خدا(ص) می‌فرمود مؤمن اگر گناهان همهٔ اهل زمین را هم داشته باشد، همان مرگش برایش کفارهٔ گناهان اوست و وقتی از دنیا خارج شود دیگر گناهی برایش نمی‌ماند.
اَلْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنِ الْكَلْبِيِّ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: لَمَّا قَدِمَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ الْمَدِينَةَ أَعْطَى عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ عُثْمَانَ أَرْضاً أَعْلاَهَا لِعُثْمَانَ وَ أَسْفَلَهَا لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لِعُثْمَانَ إِنَّ أَرْضِي لاَ تَصْلُحُ إِلاَّ بِأَرْضِكَ فَاشْتَرِ أَوْ بِعْنِي فَقَالَ لَهُ أَنَا أَبِيعُكَ فَاشْتَرَى مِنْهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ لَهُ أَصْحَابُهُ أَيَّ شَيْءٍ صَنَعْتَ بِعْتَ أَرْضَكَ مِنْ عَلِيٍّ وَ أَنْتَ لَوْ أَمْسَكْتَ عَنْهُ الْمَاءَ مَا أَنْبَتَتْ أَرْضُهُ شَيْئاً حَتَّى يَبِيعَكَ بِحُكْمِكَ قَالَ فَجَاءَ عُثْمَانُ إِلَى عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ قَالَ لَهُ لاَ أُجِيزُ الْبَيْعَ فَقَالَ لَهُ بِعْتَ وَ رَضِيتَ وَ لَيْسَ ذَلِكَ لَكَ قَالَ فَاجْعَلْ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ رَجُلاً قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ عُثْمَانُ هُوَ اِبْنُ عَمِّكَ وَ لَكِنِ اِجْعَلْ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ غَيْرَهُ فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لاَ أُحَاكِمُكَ إِلَى أَحَدٍ غَيْرِ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اَلنَّبِيُّ شَاهِدٌ عَلَيْنَا فَأَبَى ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ هَذِهِ اَلآيَاتِ إِلَى قَوْلِهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ. (تأویل الآیات ج۱ص۳۶۳)
هنگامی که پیامبر اکرم(ص) به مدینه آمدند، به علی(ع) و عثمان زمینی اعطا کردند که قسمت بالای آن برای عثمان و قسمت پایین آن برای علی(ع) بود. پس علی(ع) به عثمان گفت: زمین من بدون زمین تو سودی ندارد، پس یا از من بخر یا به من بفروش. عثمان به او گفت: من به تو می‌فروشم. پس علی(ع) از او خرید. یاران عثمان به او گفتند: چه کاری کردی؟ زمین خود را به علی فروختی، در حالی که اگر آب را بر او قطع می‌کردی، زمین او چیزی نمی‌رویاند تا اینکه مجبور می‌شد به هر شرطی که تو می‌خواهی به تو بفروشد. عثمان نزد علی(ع) آمد و گفت: من این معامله را قبول ندارم. علی(ع) به او گفت: تو فروختی و راضی بودی و دیگر این حق را نداری. عثمان گفت: بین من و تو یک داور قرار بده. علی(ع) گفت: پیامبر(ص) را به عنوان داور انتخاب میکنم. عثمان گفت: او پسر عموی تو است؛ بین من و تو شخص دیگری را به عنوان داور انتخاب کن. علی(ع) گفت: من تو را نزد هیچ‌کس جز پیامبر(ص) محاکمه نمی‌کنم و پیامبر شاهد ماست. عثمان از این کار امتناع کرد. پس خداوند این آیات را نازل کرد تا آنجا که می‌فرماید: «آنها رستگارانند.»
وَ جَاءَ فِي خُطْبَةٍ لَهُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فِي اَلنَّهْجِ مَا يُؤَيِّدُ هَذِهِ اَلْأَحَادِيثَ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لِأَصْحَابِهِ: اِلْزَمُوا اَلْأَرْضَ وَ اِصْبِرُوا عَلَى اَلْبَلاَءِ وَ لاَ تُحَرِّكُوا بِأَيْدِيكُمْ وَ سُيُوفِكُمْ فِي هَوَى أَلْسِنَتِكُمْ وَ لاَ تَسْتَعْجِلُوا بِمَا لَمْ يُعَجِّلْهُ اَللَّهُ لَكُمْ فَإِنَّهُ مَنْ مَاتَ مِنْكُمْ عَلَى فِرَاشِهِ وَ هُوَ عَلَى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ مَاتَ شَهِيداً وَ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اَللَّهِ وَ اِسْتَوْجَبَ ثَوَابَ مَا نَوَاهُ مِنْ صَالِحِ عَمَلِهِ وَ قَامَتِ اَلنِّيَّةُ مَقَامَ إِصْلاَتِهِ بِسَيْفِهِ. (تأویل الآیات ج۱ص۶۴۲)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: از قیام‌های بی‌موقع بپرهیزید و بر بلایا صبر کنید و دست‌ها و شمشیرهای خود را به دنبال هوس‌های خود به حرکت درنیاورید و برای چیزی که خداوند برای شما عجله نکرده است، شتاب نکنید. چرا که هر کس از شما بر بستر خود بمیرد، در حالی که به حق پروردگارش و حق رسولش و اهل‌بیتش معرفت دارد، شهید از دنیا رفته است و پاداش او بر عهده خداوند است و مستحق ثواب نیّت‌های خوب و اعمال صالحی می‌شود که در دل داشته است. و نیّت خالصانه او جایگزین کشیدن شمشیر در راه خدا می‌شود.
عَنِ الْحَارِثِ الْهَمْدَانِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ هُوَ سَاجِدٌ يَبْكِي حَتَّى عَلاَ نَحِيبُهُ وَ اِرْتَفَعَ صَوْتُهُ بِالْبُكَاءِ فَقُلْنَا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَقَدْ أَمْرَضْنَا بُكَاكَ وَ أَمَضَّنَا وَ أَشْجَانَا وَ مَا رَأَيْنَاكَ قَدْ فَعَلْتَ مِثْلَ هَذَا الْفِعْلِ قَطُّ فَقَالَ كُنْتُ سَاجِداً أَدْعُو رَبِّي بِدُعَاءِ الْخَيْرِ فِي سَجْدَتِي فَغَلَبَتْنِي عَيْنِي فَرَأَيْتُ رُؤْيَا هَالَتْنِي وَ أَفْظَعَتْنِي رَأَيْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَائِماً وَ هُوَ يَقُولُ يَا أَبَا الْحَسَنِ طَالَتْ غَيْبَتُكَ عَنِّي وَ قَدِ اِشْتَقْتُ إِلَى رُؤْيَتِكَ وَ قَدْ أَنْجَزَ لِي رَبِّي مَا وَعَدَنِي فِيكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ مَا اَلَّذِي أَنْجَزَ لَكَ فِيَّ قَالَ أَنْجَزَ لِي فِيكَ وَ فِي زَوْجَتِكَ وَ اِبْنَيْكَ وَ ذُرِّيَّتِكَ فِي اَلدَّرَجَاتِ الْعُلَى فِي عِلِّيِّينَ وَ قُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَشِيعَتُنَا قَالَ شِيعَتُنَا مَعَنَا وَ قُصُورُهُمْ بِحِذَاءِ قُصُورِنَا وَ مَنَازِلُهُمْ مُقَابِلَ مَنَازِلِنَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَمَا لِشِيعَتِنَا فِي اَلدُّنْيَا قَالَ الْأَمْنُ وَ الْعَافِيَةُ قُلْتُ فَمَا لَهُمْ عِنْدَ الْمَوْتِ قَالَ يَحْكُمُ اَلرَّجُلُ فِي نَفْسِهِ وَ يُؤْمَرُ مَلَكُ الْمَوْتِ بِطَاعَتِهِ وَ أَيِّ مَوْتَةٍ شَاءَ مَاتَهَا وَ إِنَّ شِيعَتَنَا لَيَمُوتُونَ عَلَى قَدْرِ حُبِّهِمْ لَنَا قُلْتُ فَمَا لِذَلِكَ حَدُّ يُعْرَفُ قَالَ بَلَى إِنَّ أَشَدَّ شِيعَتِنَا لَنَا حُبّاً يَكُونُ خُرُوجُ نَفْسِهِ كَشُرْبِ أَحَدِكُمْ فِي الْيَوْمِ الصَّائِفِ الْمَاءَ الْبَارِدَ اَلَّذِي يَنْتَفِعُ مِنْهُ الْقَلْبُ وَ إِنَّ سَائِرَهُمْ لَيَمُوتُ كَمَا يُغَطُّ أَحَدُكُمْ عَلَى فِرَاشِهِ كَأَقَرِّ مَا كَانَتْ عَيْنُهُ بِمَوْتِهِ. (تأویل الآیات ج۱ص۷۵۱)
حارث همدانی گوید: خدمت امیرمؤمنان(ع) رسیدم در حالی که در سجده بود و می‌گریست. گریستنش طول کشید و صدایش به گریه بلند بود. من و دیگر کسانی که در آنجا بودیم گفتیم یا امیرالمؤمنین! گریهٔ تو ما را هم اذیت می‌کند. چه شده؟! سر از سجده برداشت و فرمود: در سجده مشغول دعا برای شیعیانم بودم که خواب چشمم را ربود. در خواب رسول خدا(ص) را دیدم. فرمود: علی! دلم برایت تنگ شده! چیزی از خدا برایت خواسته بودم که مستجاب شده. پرسیدم: چه چیز؟ فرمود: اینکه تو همراه من در اعلی علیّین باشی. نه تنها تو بلکه فرزندان و ذریهٔ تو. گفتم: شیعیان من چطور؟ فرمود: آنها هم با ما هستند و قصرهایشان کنار قصرهای ماست و منزل‌هایشان مقابل منزل‌های ماست. گفتم یا رسول الله در دنیا وضع آنها چگونه است؟ فرمود: در دنیا برایشان امن و عافیت تضمین شده. عرض کردم: مرگشان؟ فرمود: مرگ به حکم خودشان است و ملک الموت به فرمان آنهاست و هرگونه که بخواهند می‌میرند. آنها که محبتشان به ما بیشتر است، مرگ برایشان، مانند نوشیدن آبی بس گوارا و شیرین است که قلب را خنک می‌کند و برای بقیه، مانند خوابی است بغایت آرام‌بخش است.
رَوَى أَيْضاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ هَوْذَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ عَنْ أَبِي يَحْيَى الصَّنْعَانِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ قَالَ لِي أَبِي مُحَمَّدٌ: قَرَأَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ عِنْدَهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ فَقَالَ لَهُ الْحُسَيْنُ يَا أَبَتَاهْ كَأَنَّ بِهَا مِنْ فِيكَ حَلاَوَةً فَقَالَ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ وَ اِبْنِي إِنِّي أَعْلَمُ فِيهَا مَا لاَ تَعْلَمُ إِنَّهَا لَمَّا نَزَلَتْ بُعِثَ إِلَى جَدِّكَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَرَأَهَا عَلَيَّ ثُمَّ ضَرَبَ عَلَى كَتِفِيَ الْأَيْمَنِ وَ قَالَ يَا أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَلِيَّ أُمَّتِي بَعْدِي وَ حَرْبَ أَعْدَائِي إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ هَذِهِ اَلسُّورَةُ لَكَ مِنْ بَعْدِي وَ لِوُلْدِكَ مِنْ بَعْدِكَ أَنَّ جَبْرَئِيلَ أَخِي مِنَ الْمَلاَئِكَةِ أَحْدَثَ إِلَيَّ أَحْدَثَ أُمَّتِي فِي سُنَّتِهَا وَ إِنَّهُ لَيَحْدُثُ ذَلِكَ إِلَيْكَ كَأَحْدَاثِ اَلنُّبُوَّةِ وَ لَهَا نُورٌ سَاطِعٌ فِي قَلْبِكَ وَ قُلُوبِ أَوْصِيَائِكَ إِلَى مَطْلَعِ فَجْرِ الْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ. (تأویل الآیات ج۱ص۷۹۳)
امام صادق(ع) فرمود: امیرمؤمنان(ع) درحالیکه حسنَین در کنارش بودند، سورهٔ قدر را تلاوت فرمود. حسین(ع) به او عرض کرد: پدر! چقدر این سوره را شیرین تلاوت می‌کنی! امیرمؤمنان(ع) فرمود: چون چیزی راجع به این سوره میدانم که احدی نمی‌داند. وقتی این سوره نازل شد، جدّت دنبال من فرستاد و این سوره را برایم تلاوت کرد. آنگاه بر کتف را ستم زد و فرمود: تو برادر و و صیّ و ولیّ امّتم، پس از من و تا قیامت با دشمنانِ من دشمنی. این سوره، پس از من متعلّق به تو ست و پس از تو متعلّق به فرزندی از تو. برادرم جبرئیل هر سال وقایع امّت را تا سال بعد، در این شب به من گزارش می‌کند و همین کار را پس از من نسبت به تو خواهد کرد. و این برای تو نوری ساطع در قلبت خواهد بود و پس از تو در قلب اوصیائت، تا قائم(عج).
"منیة المُرید" کتابی است که شهید ثانی در فواید علم دین و آداب تحصیل آن تألیف نموده و از زمان تألیف مورد توجه حوزه‌ها و طلّاب علوم دینی بوده است. اکثر روایاتی که در این کتاب آمده از کتب گذشتگان است و پیشتر در این کتاب ذکر شده. دو مطلب در این کتاب یافتیم که در کتب گذشته نشانی از آنها نبود؛ آن دو را در اینجا آوردیم.
شهید ثانی، از بزرگ‌ترین فقها، محدثان و عالمان شیعه در قرن دهم هجری است. او در جبل‌عامل لبنان به دنیا آمد و در جوانی به سطوح بالای علمی دست یافت. و برای تکمیل دانش خود به مناطق مختلف اسلامی از جمله مصر، دمشق و استانبول سفر کرد و از محضر اساتید بزرگ سنی و شیعه بهره برد. شهید ثانی علاوه بر فقه در عرفان و اخلاق نیز صاحب نظر بود. او به دلیل فعالیت‌های علمی و تبلیغی خود، مورد حساسیت حکومت عثمانی قرار گرفت و در نهایت به دستور سلطان سلیمان قانونی به شهادت رسید.