عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: تَنَوَّقَ رَجُلٌ فِي بِسْمِ اَللَّهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ- فَغُفِرَ لَهُ. (منیة المرید ج۱ص۳۵۱)
امیرمؤمنان(ع) فرمود: کسی بود که "بسم الله الرحمن الرحیم" را رعایت میکرد، به همین خاطر عاقبت بخیر شد.
(گوییم: رعایت کردن این عبارت، یعنی بکار بردنش و توجّه کردن به معنای آن و حرمت نهادن آن. به عبارتی، زندگی کردن با آن و در پرتوی آن.)
قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ نٰاراً قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ جَمَاعَةٌ مِنَ الْمُفَسِّرِينَ مَعْنَاهُ عَلِّمُوهُمْ مَا يَنْجُونَ بِهِ مِنَ اَلنَّارِ. (منیة المرید ج۱ص۳۸۰)
راجع به آیهٔ "خود و اهل خود را از آتش نجات دهید" امیرمؤمنان(ع) فرمود: یعنی چیزهایی به آنها بیاموزید که بوسیلهٔ آن از آتش نجات پیدا کنند.
"تسلیةُ المُجالس و زینةُ المَجالس" کتابی به زبان عربی اثر محمد بن ابیطالب حسینی حائری، عالم قرن دهم هجری قمری است در شرح زندگانی پنج تن آل عبا(ع). کتاب در اصل برای ده شب اول محرم و در ده مجلس یا ده فصل تدوین شده است. و به دلیل آنکه بخش مربوط به امام حسین(ع) در آن مفصل‌تر است و برای دههٔ عاشورا تألیف شده، به مقتل الحسین شهرت یافته است. این کتاب از مصادر بحارالأنوار است.
محمد بن ابیطالب حائری از خطبای شیعه است که در کرک شام متولد شده و به کربلا نقل مکان کرد. زمان دقیق ولادت و وفات او روشن نیست ولی در نیمه دوم قرن دهم قمری مشغول تألیف کتاب بوده است. او آنگونه که در کتابش آورده مدتی در دمشق سکونت داشته و از سکونت در محل دِ شمنان اهل بیت اظهار ناراحتی کرده است. همچنین در مقدمه کتاب از شاه اسماعیل صفوی یاد می‌کند و خدمات وی را در جهت نشر مذهب تشیع می‌ستاید. سعی مؤلف در این کتاب، بر آن بوده که تاریخ ائمه(ع) را از احادیث صحیح نقل نماید و از آوردن احادیث ضعیف و غیر قابل اعتماد خودداری نماید. مؤلف، قلمی روان و شیوا، طبعی سلیس و ذوقی وافر در نظم اشعار داشته است. نسخهٔ منحصر این کتاب، به همت عالمان خوی، از دستبرد حوادث، محفوظ مانده و در کتابخانه مدرسه نمازی خوی نگهداری می‌شود.